|
|
 |
|
ایرانیان پیروز در عرصه جهانی |
|
پنجشنبه هفدهم فروردین 1391 |
 |
| |
|
|
|
اميد كردستاني معاون ارشد سايت google |
|
|
فرزاد ناظم مدير فني سايت yahoo |
|
|
حسين اسلامبلچي رئيس شرکت مخابرات آمریکا AT&T |
|
|
خانم ماریا خرسند رئیس شرکت اریکسون |
|
|
فریار شیرزاد معاون وزارت بازرگانی آمریکا و دستیار ریاست جمهوری آمریکا در کاخ سفید |
|
|
پروفسور بیژن داوری معاون ارشد شرکتIBM بزرگترین شرکت سخت افزار کامپیوتر در جهان |
|
|
خانم کر یستینا امان پور رئیس بخش سی ان ان در آمریکا |
|
|
پروفسور محمد جمشيدي مدير برنامه هاي داخلي ايستگاه فضايي ناسا |
|
|
قاسم اسرار عضو هيئت مديره ايستگاه فضايي ناسا |
|
|
خانم آزاده تبازاده دانشمند ایستگاه فضایی ناسا |
|
|
پرفسور لطفي زاده استاد دانشگاه برکلی آمريكا و پدر منطق فازی کامپیوتر هوشمند و بنیانگذار نسل سوم کامپیوتر در جهان |
|
|
خانم انوشه انصاری رئیس موسسه تکنولوژی تل کام |
|
|
پرفسور مجید سمیعی رئیس جراحان مغز جهان در آلمان |
|
|
خانم فرح کریمی تنها زن ایرانی پارلمان هلند |
|
|
پيير اميديار موسس و رئيس شركتebay بنیانگذار تجارت الکترونیک در جهان |
|
|
پرفسور علی جوان، استاد دانشگاه MIT و مکتشف اولين ليزر گازی در جهان |
Iranian-Americans are also prominent in academia. According to a preliminary list compiled by ISG, there are more than 500 Iranian-American professors teaching and doing research at top-ranked U.S. universities, including MIT, Harvard, Yale, Princeton, Carnegie Mellon, the University of California system (Berkeley, UCLA, etc.), Stanford, the University of Southern California, Georgia Tech, University of Wisconsin, University of Michigan, University of Illinois, University of Maryland, California Institute of Technology, Boston University, George Washington University, and hundreds of other universities and colleges throughout the United States.
|
Iranian-Americans among most educated groups in the U.S.
Oct 27, 2003
web.mit.edu |
According to a recent factsheet released by the Iranian Studies group at MIT (ISG) in Cambridge, MA, an independent academic group focusing on social, economic and political issues of Iran and Iranians, the Iranian-American community is among the most educated ethnic groups in the U.S. Based on the census ancestry data, Iranian-Americans have the highest percentage of people with graduate degrees among the 67 ancestry groups covered by the census. More than 26% of Iranian-Americans have Master's degrees or higher, many of them Ph.Ds or MDs. According to the 2000 census, there are 338,000 individuals of primary and secondary Iranian ancestry living in the U.S. at the moment. Many community members argue that this number may not represent all of the community, given that the troubled relationship between the U.S. and Iran in the last 25 years has made many Iranian-Americans are uneasy at identifying themselves with their country of origin. The factsheet released by the ISG also highlights the median income-levels of Iranian-Americans, which according to census data are around 20% higher than the national average. The report also emphasizes the role of Iranian-Americans in the U.S. economy, where they have founded or serve in leadership positions in many Fortune 500 companies such as EBay, Verizon, AT&T, Intel, Cisco, Motorola, Oracle, Nortel and Lucent. The value of these companies exceeds US$ 1000 Billion According to a preliminary list compiled by the ISG research team, there are hundreds of Iranian-American academics teaching and doing research at top-ranked universities such as MIT, Harvard, Yale, Princeton, University of California System (Los Angles, Berkeley, Irvine, San Diego), Stanford, USC, Georgia Tech, University of Wisconsin, University of Michigan, University of Illinois, California Institute of Technology, Boston University, University of Maryland, George Washington University, and hundreds of other universities and colleges throughout the United States. The ISG is also preparing a report on the issue of Iranian-American community participation in the 2004 Presdiential election, and how the community can increase its presence in the American political system. Many community concerns such issues of discriminations against parents and families of Iranian-Americans coming for a visit to the U.S., issues of student visas for Iranian nationals, and the effective ban on Iranian academic publications in U.S.-based professional and scholarly journals could be resolved through direct and open dialog with policmakers. In interviews with the ISG, many community members have argued that the troubled relationship between the governments of the U.S. and Iran should not result in economic and social restrictions that only affect the population of Iran and have little effect on the government of Iran. A more comprehensive report on the Iranian-American community is being prepared by ISG, and is intended to be published in April 2004. Visit Iranian Studies Group Factsheet on Iranian-Americans @ http://web.mit.edu/isg/Factsheet%20on%20Iranian-Americans.pdf
برچسبها: ایرانی, علم, تکنولوزی |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
نمونه سوالات معادلات دیفرانسیل دانشگاه ازاد |
|
دوشنبه چهاردهم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
دانلود سوالات امتحانی معادلات دیفرانسیل که بارها در امتحانات دانشگاه ازاد تکرار شده است.
برچسبها: سوال امتحانی
ادامه مطلب... |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
حل المسایل سیستم های اپنهایم |
|
دوشنبه چهاردهم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
دانلود حل المسایل تجزیه و تحلیل سیستم های اپنهایم به صورت لینک مستقیم در پایین
برچسبها: تجزیه و تحلیل
ادامه مطلب... |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
تجزیه و تحلیل سیستم ها |
|
شنبه دوازدهم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
در این قسمت دانلود کتاب تجزیه و تحلیل سیستم های اکترونیکی نوشته ی میشل ویکس به زبان لاتین قرار دارد دانلود مستقیم در ادامه ی مطلب
برچسبها: تحلیل, برنامه ریزی, سیستمیک
ادامه مطلب... |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
سفر با میکرو چیپ های الکترونیکی ناسا |
|
جمعه یازدهم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
سفرهای فضایی امن با چیپ های الکترونیکی خود درمان گر
طبق اعلام گروهی از محققان آمریکایی، چیپ های الکترونیکی با قابلیت تعمیر خود به خودی یک قدم به واقعیت نزدیکتر شده اند. این گروه، مداری تولید کرده اند که می تواند هنگام آسیب دیدن و قطع شدن، خودش را بهبود ببخشد و این کار را با استفاده از فلز مایعی انجام می دهد که به عنوان رسانا باعث برقراری دوباره ارتباط می گردد.
فرایند بهبود مدار و بازگشت ارتباط تنها یک چشم به هم زدن طول می کشد. محققان می گویند که کارهای آنها می تواند سرانجام باعث تولید گجت هایی پردوام و با عمر طولانی شده و یکی از مشکلات مهم سفرهای بین سیاره ای حل شود. این تحقیقات توسط گروهی از دانشمندان دانشگاه ایلینویز در حال پیگیری است و در ژورنال مواد پیشرفته هم چاپ شده است.
شیوه انجام پروسه بدین گونه است که استرس و فشاری که باعث آسیب اولیه و شکست در چیپ ها می گردد، همزمان باعث خروج مواد بهبود دهنده از مخزن کوچک تعبیه شده خواهد شد و در نتیجه شکاف ایجاد شده پر می شود و جریان الکتریکی دوباره برقرار می شود.
مدارهای آسیب دیده
این تیم برای آزمون تئوری شان، الگوهایی از طلا را بر روی شیشه ایجاد کردند و مداری را تشکیل دادند. سپس میکروکپسول هایی به اندازه یک صدم میلی متر را مستقیما روی خطوط قرار دادند و یا در برخی موارد ورقه های نازکی حاوی میکروکپسول های بزرگتر دو دهم میلی متری را جاسازی کردند.
در هر دو صورت، کپسول ها حاوی ترکیب اوتکتیک گالیوم ایندیوم بودند. این ماده فلزی به خاطر رسانایی بالا و دمای ذوب پایین انتخاب شده بود. سپس این مجموعه با یک شیشه دیگر پوشانده شده و درون یک لایه آکریلیک قرار می گرفت. آنگاه به جریان الکتریسیته متصل می شد.
سپس محققان مدار را خم می کردند تا بشکند و ولتاژ عبوری به صفر برسد. آنها می گویند که پاره شدن میکروکپسول ها اغلبِ قسمت های مدار آزمایشی را بهبود می بخشید و در عرض یک میلی ثانیه تقریبا تمام ولتاژ دوباره برمی گشت.
کپسول های کوچکتر هم، هر بار مدار را بهبود می بخشیدند، اما رسانایی آنها از کپسول های بزرگتر کمتر بود و به شکل مشخصی درصد موفقیت کمتری داشتند. تیم تحقیقاتی پیشنهاد می کند که استفاده از کپسول هایی با اندازه های مختلف می تواند بهترین نتایج را داشته باشد. سپس دستگاه تولیدی محققان برای چهار ماه مورد بررسی قرار گرفت و طبق گفته آنها، هیچ کاهش رسانایی در مدار تعمیر شده مشاهده نشد.
سفرهای فضایی امن
مدیر گروه می گوید این تئوری می تواند کمک بزرگی برای سفرهای فضایی باشد. زیرا در حال حاضر تنها راه حل هنگام بروز مشکل در مدارات سفینه های فضایی، حذف و جایگزینی آن است و کسی نمی تواند بیرون رفته و مدار را تعمیر کند! به نظر من مهمترین عرصه فعالیت این تکنولوژی جایی است که تعمیر و یا تعویض مدارهای الکترونیک آسیب دیده بسیار سخت و گاهی غیر ممکن است. مثلا در ماهواره ها یا هنگام سفرهای بین سیاره ای کسی به این راحتی به اجزاء الکترونیکی سفینه دسترسی ندارد.
یکی دیگر از شاخه هایی که می تواند از این تحقیق دانشگاهی منشعب شود، افزایش عمر باتری های قابل شارژ است. یکی از دلایلی که سیستم های امروزی بعد از چندین بار استفاده از کار می افتند، این است که آسیب های بسیار ریزی درون ابزارها باعث قطع شدن جریان رسانای الکترون ها از یک انتهای باتری به انتهای دیگر آن می شود.
این تیم می گویند اگر بتوانند مشکل باتری ها را حل کنند، شاید ماشین های الکتریکی هم ارزان تر از چیزی شوند که امروزه هستند.
برچسبها: تبیان زنجان |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
تصاویر پرتاب اولین شاتل ناسا |
|
جمعه یازدهم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
آغاز برنامه شاتل 20 سال پس از اولین حضور
شاتل کلمبیا در 12 آوریل 1981 و درست در بیستمین سالگرد اولین پرواز انسان به فضا اولین پرواز خود را انجام داد. این شاتل اگرچه پایانی غم انگیز داشت اما شروعی برای برنامه های فضایی بشریت بود.
به نظر می رسد که 12 آوریل (23 فروردین) روز مهمی برای اکتشافات فضایی انسان باشد. از یک سو در 12 آوریل 1961 (23 فروردین 1340) یوری گاگارین همراه با کپسول Vostok 1 به مدار اطراف زمین پرواز کرد و به این ترتیب اولین حضور انسان در فضا را رقم زد و از سویی دیگر 20 سال پس از این رویداد مهم، اولین شاتل ناسا اولین پرواز خود را انجام داد و فصلی نو از پروازهای انسان را آغاز کرد.
با شروع برنامه های فضایی شاتل انسان توانست بزرگترین سازه معلق در مدار زمین یعنی ایستگاه فضایی بین المللی را بسازد.
امروز ناسا در شرایطی 30 سال پروازهای این فضاپیماها را جشن می گیرد که از 3 شاتل باقیمانده تاکنون یکی بازنشسته شده و دو شاتل دیگر نیز در آستانه بازنشستگی هستند. به طوری که هم اکنون شاتل اندیور بر روی سکوی پرتاب مرکز فضایی کندی در کیپ کارناوال فلوریدا منتظر است تا 29 آوریل آخرین پرواز خود را انجام دهد.
در این بین، مهندسان ناسا مشغول آماده سازی شاتل آتلانتیس هستند. در روزهای اخیر فضانوردان آخرین ماموریت این شاتل از آن بازدید کردند. آتلانتیس 24 ژوئن به کیپ کارناوال منتقل می شود و 28 ژوئن پرواز می کند.
شاتل دیسکاوری نیز آخرین ماموریت خود را اوایل ماه مارس انجام داد. هر سه شاتل پس از بازنشسته شدن به موزه اسمیت سونیان در واشنگتن منتقل می شوند.
اولین پرواز شاتل
30 سال قبل در 12 آوریل 1981 شاتل کلمبیا همراه با دو فضانورد به نامهای "جان یانگ" و "رابرت کریپن" اولین پرواز شاتلها را انجام داد.
"جان یانگ" فرماندهی کلمبیا را به عهده داشت و "رابرت کریپن" خلبان بود. وی پیش از آن هرگز به فضا پرواز نکرده بود اما ظاهراً در تیم حمایتی ماموریتهای "اسکای لب" و "آپولو- سایوز" شرکت کرده بود. اولین ماموریت شاتل کلمبیا STS-1 نام داشت.
در سال 1983 کلمبیا در ماموریت STS-9 اولین پرواز همراه با 6 سرنشین را انجام داد. در این پرواز اولین غیر آمریکایی به نام "اولف مربولد" نیز حضور داشت.
ناسا در 5 مارس 1998 سرهنگ "الین کالینز" را به عنوان فرمانده ماموریت بعدی کلمبیا انتخاب کرد و در این ماموریت "کالینز" به عنوان اولین فرمانده زن یک شاتل فضایی معرفی شد.
شاتلها در گذر 30 سال
5 شاتل ناسا در مجموع بیش از 130 پرواز انجام دادند و بیش از 350 فضانورد را به فضا بردند و حداقل نیم میلیارد کیلومتر را پیمودند. این مسافت برای کشف فضایی که زمین و مشتری را از هم جدا می کند کافی است.
شاتل اولین فضاپیمای قابل استفاده در تاریخ پروازهای فضایی است که توانایی بالایی در رسیدن به مدار با یک قدرت بسیار زیاد و فرود بسیار آسان دارد.
ساخت کلمبیا در 1975 در "پالمدیل" کالیفرنیا آغاز شد. این شاتل را در بزرگداشت "رابرت گری" که اقیانوس آرام شمالی را کشف کرد "گری" نامگذاری کردند.
همچنین نام کلمبیا را در یادبود اولین اتاقک ماهگرد ماموریت آپولو 11 بر روی این شاتل گذاشتند. این مدارگرد در 25 مارس 1979 به مرکز فضایی کندی منتقل شد.
در 19 مارس 1981 کلمبیا اولین پرواز آزمایشی خود را انجام داد. در این پرواز و دو تکنسین کشته شدند و 4 نفر دیگر مجروح شدند. به این ترتیب اولین پرواز رسمی و موفقیت آمیز شاتل کلمبیا در 12 آوریل 1981 انجام شد. این شاتل در اول فوریه 2003 هنگام بازگشت به زمین در آسمان فلوردیدا منفجر شد. در این حادثه دلخراش تمام فضانوردان شاتل کلمبیا جان باختند.
شاتل کلمبیا پیش از شروع اولین پرواز خود
جان یانگ" و "رابرت کریپن" در اتاق وارسی
ساعاتی پیش از رفتن به سکوی پرتاب اولین شاتل ناسا
جان یانگ" و "رابرت کریپن" بر روی باند درحال رفتن به سوی سکوی پرتاب
این عکس را "کریپن" امضا کرده است
پرتاب موفقیت آمیز شاتل کلمبیا در 12 آوریل 1981
فرود موفقیت آمیز شاتل کلمبیا پس از اولین پرواز
جان یانگ" و "رابرت کریپن"
جان یانگ" و "رابرت کریپن" پس از فرود کلمبیا از این شاتل پیاده شده اند
خبرگزاری مهر
برچسبها: شاتل ناسا |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
ازمایشگاه علمی مریخ |
|
سه شنبه هشتم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
| پروژه آزمایشگاه علمی مریخ |
| ویژگیهای ماموریت |
| نام ماموریت: |
پروژه آزمایشگاه علمی مریخ |
| پرتابه: |
اتلس 5 ۵۴۱ |
| تاریخ پرتاب: |
5 آذر ۱۳۹۰ ساعت 6:32 بعدازظهر
(GMT+3:30) [۱] |
| فرود: |
دره گِیل |
| تاریخ فرود: |
میان ۶ مرداد تا ۱۶ مرداد ۱۳۹۱ |
| طول ماموریت: |
۶۶۸ روز مریخی (۶۸۶ روز زمینی) |
| جِرم: |
۹۰۰ کیلوگرم |
پنداشت یک هنرمند از کیوریاسیتی در سال ۲۰۰۷
آزمایشگاه علمی مریخ (به انگلیسی: MSL - Mars Science Laboratory) نام پروژه جدید ناسا برای مریخ است. در این پروژه خودرویی به نام کیوریاسیتی (Curiosity) که به فارسی کنجکاو میشود، در اواخر ۲۰۱۱ توسط راکت اتلس ۵ پرتاب و در تابستان ۲۰۱۲ به مریخ میرسد. این خودرو کاملترین وسیلهای است که به مریخ فرستاده شده و به بررسی حیات میکروبی در گذشته یا شاید هم حال میپردازد. این کاوشگر لیزری در بالای سر خود دارد که میتواند به هدف نشانه گیری و آن را تبخیر کند. و به بررسی عناصر حاصل تبخیر بپردازد. همچنین یک آزمایشگاه بسیار مجهز را درون بدنه خود دارد. کیوریاسیتی قرار بود در سال ۲۰۰۹ پرتاب شود ولی به علت نداشتن آمادگی ۲ سال تاخیر پیدا کرد.
این خودرو ۵ برابر روح و فرصت وزن و ۱۰ برابر بیشتر تجهیزات علمی دارد. و قرار است حداقل یک سال مریخی دوام بیاورد و به اکتشاف برد بیشتری از خودروهای قبلی بپردازد.
پروژه آزمایشگاه علمی مریخ توسط JPL از سوی مؤسسه فناوری کالیفرنیا مدیریت میشود. کل هزینه آزمایشگاه علمی مریخ ۲٫۳ میلیارد دلار برآورد شدهاست. نتایج به دست آمده از این آزمایش به این پرسشها پاسخ خواهند داد که آیا مریخ در گذشته جایی برای زندگی بوده یا نه و اینکه آیا امروزه میتوان از آن برای زندگی بهره گرفت یا خیر.[۲]
برچسبها: ازمایشگاه فضایی
ادامه مطلب... |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
ایستگاه بین المللی فضایی |
|
سه شنبه هشتم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
ایستگاه فضایی بینالمللیISS
تصویر ایستگاه فضایی بینالمللی در مدار زمین، که در ۱۴ آبان ۱۳۸۶ توسط فضاپیمای دیسکاوری برداشته شدهاست.
نشان ایستگاه فضایی بینالمللی
ویژگیهای ایستگاه فضایی بینالمللی
سرنشین دائم:
۳ نفر
تاریخ پرتاب:
۲۹ آبان ۱۳۷۷(۲۰ نوامبر ۱۹۹۸)
پرتاب از:
پایگاه فضایی بایکونورپایگاه فضایی کندیپایگاه فضایی گویان
جرم:
۲۴۵٬۷۳۵ کیلوگرم(آمار ۳ اسفند ۱۳۸۵)
درازا:
۵۸٫۲ متر
پهنا:
۴۴٫۵ متر (از ازوزدا تا دستینی)۷۳٫۱۵ متر (با احتساب صفحات خورشیدی)(آمار ۳ اسفند ۱۳۸۵)
فضای قابل زیست:
۴۲۴٫۷۵ متر مکعب
فشار هوا:
۱۰۱٫۳ کیلوپاسکالمعادل ۷۵٫۹۷ سانتیمتر جیوه
اوج:
۳۳۹ کیلومتر (آمار ۲۶ بهمن ۱۳۸۶)
حضیض:
۳۳۱ کیلومتر (آمار ۲۶ بهمن ۱۳۸۶)
زاویه شیب مدار:
۵۱٫۶۴۱ درجه (آمار ۲۶ بهمن ۱۳۸۶)
ارتفاع عمومی مدار:
۳۴۰٫۵ کیلومتر
میانگین سرعت:
۲۷۷۴۳٫۸ کیلومتر بر ساعت
پیمودن یک مدار کامل:
۹۱٫۳۴ دقیقه
گردش روزانهدر مدار زمین:
۱۵ دور (دقیقاً ۱۵٫۷۸ دور)(آمار ۲۶ بهمن ۱۳۸۶)
تعداد روز در مدار:
۳۴۵۰ روز (تا ۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۷)
تعداد روز در مداربا سرنشین:
۲۷۳۹ روز (تا ۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۷)
تعداد گردشهای مداری:
۵۴۴۴۸ دور (تا ۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۷)
مسافت پیموده شده:
۲ میلیارد کیلومتر
پیکربندی ایستگاه فضایی بینالمللی
پیکربندی ایستگاه فضایی بینالمللی تا اکتبر ۲۰۰۷
ایستگاه فضایی بینالمللی (به انگلیسی: International Space Station) یک ایستگاه فضایی است که با مشارکت بیش از ۱۵ کشور ساخته میشود. این ایستگاه فضایی در مدار زمین و در ارتفاع ۳۵۰ کیلومتری از سطح زمین در حرکت است. سرعت آن در مدار معادل ۲۷٬۷۰۰ کیلومتر بر ساعت است، که به این ترتیب روزی ۱۵ بار به دور سیاره زمین گردش میکند. ساخت این ایستگاه فضایی هنوز ادامه دارد و تکمیل آن برای سال ۲۰۱۰ پیشبینی شده است. پس از تکمیل، ایستگاه فضایی بینالمللی ۴۵۰ تُن وزن خواهد داشت، و ۱۲۰۰ متر مکعب فضای کار، پژوهش و زندگی برای فضانوردان فراهم خواهد آورد.[۱] ایستگاه فضایی بینالمللی در شب بصورت ستارهای متحرک با چشم غیرمسلح قابل رؤیت است.[۲]
این ایستگاه محصول همکاری مشترک سازمان ناسا، سازمان فضایی روسیه، سازمان فضایی اروپا،[۳][۴] سازمان فضایی ژاپن، و سازمان فضایی کانادا است. سازمان فضایی برزیل از طریق همکاری با ناسا با این برنامه مشارکت میکند. سازمان فضایی ایتالیا، هم به عنوان یک عضو فعال در سازمان فضایی اروپا، و هم بطور مستقل در برنامه ایستگاه فضایی مشارکت میکند. سازمان فضایی چین نیز علاقه خود را برای پیوستن به جمع مشارکتکنندگان، به ویژه از طریق همکاری با سازمان فضایی روسیه اعلام داشته است.[۵][۶]
ایستگاه فضایی بینالمللی در حقیقت فرزند و ترکیبی از چندین پروژه فضایی است که قبلاً توسط کشورهای مختلف برنامهریزی شده بود. از جمله این برنامهها میتوان به ایستگاه فضایی میر-۲ (روسیه)، ایستگاه فضایی آزادی (آمریکا)، آزمایشگاه فضایی کلمبوس (اروپا) و آزمایشگاه فضایی کیبو (ژاپن) اشاره کرد.
حضور فضانوردان در ایستگاه فضایی بینالمللی از آغاز نخستین ماموریت در ۱۲ آبان ۱۳۷۹ تاکنون بدون وقفه ادامه داشته است.[۷] این ایستگاه در حالت عادی ظرفیت سه سرنشین دائمی را دارا است، اگرچه هنگام اتصال فضاپیماها و ورود اردوهای جدید، تعداد فضانوردان درون ایستگاه بطور موقت تا ۱۰ نفر هم افزایش مییابد. یک فروند فضاپیمای سایوز با ظرفیت ۳ نفر بطور دائمی برای تخلیه اضطراری ایستگاه در هنگام خطر به آن متصل است. پس از تکمیل ایستگاه در سال ۲۰۱۰، ظرفیت عادی آن به ۷ نفر خواهد رسید، که این تعداد برای انجام تمام پژوهشها و آزمایشهای برنامهریزی شده ضروری است.[۱][۸] در ابتدای کار ایستگاه، سرنشینان آن از سازمانهای فضایی روسیه و آمریکا انتخاب میشدند، تا اینکه در ژوئیه ۲۰۰۶ یک فضانورد آلمانی سازمان فضایی اروپا، در قالب اردوی ۱۳ به ایستگاه فضایی بینالمللی سفر کرد. تاکنون روی هم رفته فضانوردانی از ۱۶ کشور جهان در این ایستگاه اقامت کردهاند؛ این تعداد شامل ۵ توریست فضایی نیز هست؛ انوشه انصاری در روز ۲۷ شهریور ۱۳۸۵ به ایستگاه فضایی بینالمللی وارد شد و ۹ روز در آن اقامت داشت.[۹][۱۰] در حال حاضر فضاپیماهای سایوز، پروگرس، شاتل فضایی، و فضاپیمای ترابری خودکار مسئولیت رساندن سرنشین، خدمات و پشتیبانی را به ایستگاه فضایی بر عهده دارند.
تکمیل ساخت ایستگاه فضایی بینالمللی برای سال ۲۰۱۰ میلادی برنامهریزی شده است. تخمین زده میشود که جمع هزینههای این ایستگاه از آغاز ساخت تا پایان حدود ۱۰۰ میلیارد یورو باشد.[۴] به این ترتیب، ایستگاه فضایی بینالمللی پرهزینهترین دستگاه ساخته شده در طول تاریخ بشر است.[۷]
ایستگاه فضایی بینالمللی معمولاً با مخفف نام انگلیسی آن یعنی ISS نامیده میشود.
محتویات [نهفتن]
۱ ویژگیها و اهداف
۲ تولد ایستگاه فضایی بینالمللی
۳ ساخت و مونتاژ ایستگاه در فضا
۴ اردوهای ایستگاه فضایی بینالمللی
۵ بخشهای پُرهوای ایستگاه
۶ سامانههای اصلی ایستگاه فضایی بینالمللی
۶.۱ منبع نیرو
۶.۲ پشتیبانی زندگی
۶.۳ کنترل جهت
۶.۴ کنترل ارتفاع
۷ تاریخچه
۷.۱ ایستگاههای فضایی شوروی
۷.۲ طرح ایستگاه فضایی آزادی
۷.۳ همکاری پس از پایان جنگ سرد
۷.۴ پروژه شاتل-میر
۷.۵ مشارکت اروپا و ژاپن
۷.۶ نامگذاری ایستگاه فضایی
۸ فضاپیماهای پشتیبانی
۸.۱ فضاپیماهای فعلی
۸.۲ برنامهریزی شده برای آینده
۸.۳ پیشنهاد شده برای آینده
۹ ایستگاههای پرتاب فضاپیما
۱۰ جُستارهای وابسته
۱۱ پانویس و منابع
۱۲ پیوند به بیرون
ویژگیها و اهداف
کوپولا
ایستگاه فضایی بینالمللی تشکیلات فضایی و سرنشیندار بزرگی است که در مدار نزدیک زمین قرار دارد. این ایستگاه از چندین بخش تشکیل شده که توسط کشورهای مختلف ساخته شدهاند و تکمیل آن تا سال ۲۰۱۰ ادامه خواهد داشت. اولین بخش ایستگاه در ۲۹ آبان ۱۳۷۷ (۲۰ نوامبر ۱۹۹۸) به مدار زمین پرتاب شد، و دو سال بعد در ۱۲ آبان ۱۳۷۹ (۲ نوامبر ۲۰۰۰) با ورود اولین اردوی فضانوردان، استفاده مفید از ایستگاه آغاز گشت. علاوه بر خودِ ایستگاه مداری، تشکیلات زمینی کنترل پرواز در کشورهای مختلف، عملیات ایستگاه فضایی را زیر نظر دارند.
کاربردهای اصلی ایستگاه فضایی بینالمللی عبارتند از:[۱۱]
آزمایشگاه فضایی برای انجام پژوهشهای نوین، پژوهشها و آزمایشهایی که انجام آنها روی زمین به علت وجود جاذبه ممکن نیست یا با دشواریهایی همراه است؛
رصدخانه دائمی در مدار زمین، برای رصد کردن زمین، خورشید، منظومه شمسی و کیهان؛
مرکز حمل و نقل مداری که میتوان در آن فضاپیماها، بار و قطعات گوناگون را گردآوری کرد، و پس از مونتاژ و تنظیم، آنها را به مقصد مورد نظر فرستاد؛
مرکز سرویس برای تعمیر، نگهداری، و تنظیم فضاپیماها و ماهوارهها در مدار زمین؛
مرکز ساخت و ساز برای مونتاژ و نصب سازههای بزرگ فضایی؛
مرکز همکاری پژوهشی با بخش خصوصی در زمینه مهندسی هوافضا با هدف پیشبرد فنآوری فضایی و تشویق بیشتر بخش خصوصی به سرمایهگذاری در آن.
عمر عملیاتی ایستگاه فضایی بینالمللی تا سال ۲۰۱۷ میلادی برنامهریزی شده است. با این حال، این ایستگاه فضایی حتی دو سال پیش از تکمیل یعنی در سال ۲۰۰۸، بزرگترین ایستگاه ساخته شده در مدار زمین در طول تاریخ فضانوردی است. تخمین زده میشود که جمع هزینههای این ایستگاه از آغاز ساخت تا پایان حدود ۱۰۰ میلیارد یورو باشد.[۴] به این ترتیب، ایستگاه فضایی بینالمللی پرهزینهترین دستگاه ساخته شده در طول تاریخ بشر است.[۷] مشارکتکنندگان در این پروژه، چنین هزینه گزافی را برای رسیدن به دستاوردهایی بزرگ و درازمدت پرداخت میکنند؛ مشارکت در این پروژه باعث میشود که در این کشورها بودجه کلانی برای پیشبرد تحقیقات و تولید با استفاده از فنآوریهای پیشرفته اختصاص یابد، «دانش و اطلاعات» به عنوان زیرساختار توسعه آن جوامع نهادینه شود، و تبادل دانش، تجربه، فرهنگ و فنآوری از طریق مشارکت در این برنامه بینالمللی بدست آید.[۴]
کشورهای سازنده بخشهای اصلی ایستگاه (تا پایان پروژه) عبارتند از: روسیه (۶ بخش)، آمریکا (۴ بخش)، اروپا (۳ بخش)، ژاپن (۲ بخش)، کانادا (۲ بخش)، ایتالیا بطور مستقل (یک بخش)، به همراه دو بخش که یکی ساخت مشترک آمریکا و روسیه و دیگری ساخت مشترک اروپا و ایالات متحده آمریکا است.
شاتل فضایی، سایوز و پروگرس از آغاز پروژه برای حمل و نقل فضانوردان و بار به ایستگاه فضایی بینالمللی استفاده میشوند. در پی فاجعه انفجار فضاپیمای کلمبیا در ۱۲ بهمن ۱۳۸۱ و زمینگیر شدن ناوگان شاتل، برای مدتی حدود ۲ سال و نیم وظیفهٔ نقل و انتقال فضانوردان و بار به ایستگاه فقط به عهده فضاپیماهای سایوز و پروگرس بود. فضاپیماهای شاتل از ۴ مرداد ۱۳۸۴ پرواز به ایستگاه را از سر گرفتند، و فضاپیمای ترابری خودکار از ۱۹ اسفند ۱۳۸۶ به ناوگان فضاپیماهای پشتیبانی ایستگاه پیوست.
تولد ایستگاه فضایی بینالمللی
زاریا (وسط)، یونیتی (بالا) و اِزوزدا (پایین) هستهٔ قابل سکونت ایستگاه فضایی بینالمللی را تشکیل دادند.
سنگ بنای ایستگاه فضایی بینالمللی، بخش «زاریا» نام دارد و ساخت روسیه است. با پرتاب زاریا در روز ۲۹ آبان ۱۳۷۷ (۲۰ نوامبر ۱۹۹۸) توسط موشک پروتون از پایگاه فضایی بایکونور به مدار زمین، ایستگاه فضایی عملاً متولد شد.
بخشهای دوم و سوم ایستگاه به بخش آمریکایی یونیتی و بخش روسی ازوِزدا هستند که به ترتیب در ۱۵ آذر ۱۳۷۷ (۶ دسامبر ۱۹۹۸) و ۲۲ تیر ۱۳۷۹ (۱۲ ژوئیه ۲۰۰۰) پس از پرتاب به مدار زمین، به بخش زاریا متصل شدند. اتصال این سه بخش به هم امکان زندگی و کار انسان را در ایستگاه فضایی بینالمللی بوجود آورد، و متعاقب آن اردوی یکم فضانوردان شامل دو کیهاننورد روسی و یک فضانورد آمریکایی در روز ۱۲ آبان ۱۳۷۹ (۲ نوامبر ۲۰۰۰) وارد ایستگاه شدند.
ساخت و مونتاژ ایستگاه در فضا نوشتار اصلی: مونتاژ ایستگاه فضایی بینالمللی
ساخت و مونتاژ ایستگاه فضایی بینالمللی، چالش و فرایند بسیار پیچیدهای در زمینه مهندسی هوافضا است. در سال ۱۳۷۷ (۱۹۹۸ میلادی)، مونتاژ ایستگاه با قرار دادن بخش زاریا توسط موشک پروتون در مدار زمین آغاز شد. دو هفته بعد، بخش یونیتی در ماموریت استیاس-۸۸ توسط شاتل فضایی اندور در مدار زمین قرار گرفت و به زاریا متصل گردید.
تقریبا یک سال و نیم پس از اتصال بخش یونیتی، بخش سرویس ازوِزدا به ایستگاه اضافه شد. ازوزدا یکی از بخشهای اصلی ایستگاه فضایی است، که با پیوستن آن به دو بخش قبلی، امکان زندگی، کار و پژوهش سه فضانورد در ایستگاه بوجود آمد.
پایان فرایند ساخت ایستگاه برای سال ۱۳۸۹ (۲۰۱۰ میلادی) برنامهریزی شده است. پس از تکمیل، ایستگاه فضایی، نزدیک به ۱۲۰۰ متر مکعب فضا برای زندگی، کار و پژوهش فضانوردان، دارا خواهد بود.[۱]
اردوهای ایستگاه فضایی بینالمللی
یوری گیدزنکو، ویلیام شپرد و سرگئی کریکالیوف، فضانوردان ارودی ۱ ایستگاه فضایی بینالمللی
به گروهی از فضانوردان که به ایستگاه فضایی سفر و برای مدت و اهداف مشخصی در آن اقامت میکنند، «اردو» (به انگلیسی: Expedition) گفته میشود. هر اردو شامل سه فضانورد است و معمولاً حدود ۶ ماه به طول میانجامد. نامگذاری اردوها با شماره و بصورت «اردوی [شمارهٔ اردو]» انجام میشود.
بسته به توافق و برنامه، برخی از اردوها از فضاپیمای سایوز و برخی از شاتل فضایی برای رفتن به ایستگاه فرستاده میکنند. در پایان هر اردو، سه فضانورد سوار بر فضاپیمای سایوز به زمین باز میگردند و جای خود را به اردوی بعدی میدهند.
ایستگاه فضایی بینالمللی تا تاریخ ۲۳ فروردین ۱۳۸۷ (۱۱ آوریل ۲۰۰۸) میزبان ۱۵۸ فضانورد بوده، و با این وصف رکورددار بیشترین تعداد مسافر در تاریخ فضانوردی است. با توجه به اینکه برخی فضانوردان بیش از یک بار به ایستگاه سفر کردهاند، تعداد کل بازدیدها از ایستگاه با احتساب تکرار به ۲۱۳ نوبت بالغ میشود. در مقابل، ایستگاه فضایی میر میزبان ۱۳۷ بازدید بودهاست.
بخشهای پُرهوای ایستگاه ایستگاه فضایی بینالمللی پس از تکمیل دارای ۱۴ بخش خواهد بود که دارای فشار هوا و مناسب برای زندگی و کار انسان هستند. کل این مجموعه فضای مفیدی معادل ۱۲۰۰ متر مکعب فراهم خواهد آورد.[۱] این بخشها شامل چندین آزمایشگاه، بخشهای ویژه اتصال، محفظههای هوایی و واحدهای مسکونی هستند. بخشهای ایستگاه فضایی بینالمللی بوسیله شاتل فضایی، موشک پروتون یا موشک سایوز به مدار زمین فرستاده میشوند.
جدول زیر شامل لیستی از تمام بخشهای پُرهوای ایستگاه فضایی بینالمللی است. این لیست هم بخشهای فعلی در مدار زمین را دارا است، هم بخشهایی که قرار است تا سال ۲۰۱۰ و تکمیل ایستگاه به فضا فرستاده شوند.
بخش
پرتاب
پرتابه
اتصال
جرم
کاربرد
تصویر(به تنهایی)
تصویر(در ایستگاه)
زاریا
۲۹ آبان ۱۳۷۷
موشک پروتون
ندارد(نخستین بخش)
۱۹۳۲۳ کیلوگرم
تأمین نیروی الکتریکی، فضای انبار، نیروی پیشرانه، و ناوبری در مراحل آغازین فرایند مونتاژ ایستگاه. در حال حاضر از بخش درونی آن به عنوان انبار و از مخازن بیرونی آن برای ذخیره سوخت استفاده میشود.
یونیتی(گره ۱)
۱۳ آذر ۱۳۷۷
شاتل (استیاس-۸۸)
۱۶ آذر ۱۳۷۷
۱۱۶۱۲ کیلوگرم
نخستین بخش آمریکایی ایستگاه، که با اتصال به زاریا امکان پهلو گرفتن بخشهای دستینی، گره ۳، محفظه هوایی کوئست و بخش Z0 از سازهٔ ستونفقراتی را در ایستگاه فراهم کرد.
ازوزدا
۲۲ تیر ۱۳۷۹
موشک پروتون
۵ مرداد ۱۳۷۹
۱۹۰۵۱ کیلوگرم
بخش خدمات ایستگاه، تأمین کننده سامانههای پشتیبانی زیست، فضای کار و زندگی برای سرنشینان، سامانههای کنترل جهت و مدار پرواز. با اتصال ازوزدا به دو بخش پیشین، برای نخستین بار امکان زندگی و کار فضانوردان در ایستگاه فضایی بینالمللی فراهم شد. همچنین، ازوزدا دارای چند دریچه برای اتصال سایوز، پروگرس، و فضاپیمای ترابری خودکار است.
دستینی
۱۹ بهمن ۱۳۷۹
شاتل (استیاس-۹۸)
۲۲ بهمن ۱۳۷۹
۱۴۵۱۵ کیلوگرم
واحد تحقیقاتی اصلی آمریکا در ایستگاه؛ تأمین کننده سامانههای پشتیبانی زیست و فضای زندگی و کار برای سرنشینان
کوئست
۲۱ تیر ۱۳۸۰
شاتل (استیاس-۱۰۴)
۲۳ تیر ۱۳۸۰
۶۰۶۴ کیلوگرم
محفظهٔ هوایی اصلی در ایستگاه فضایی، که از آن برای آمادهسازی فضانوردان برای راهپیمایی فضایی استفاده میشود. محفظه هوایی مشترک کوئست دارای سامانههای سازگار با لباس فضایی ارولان روسی و لباس فضایی ایامیو آمریکایی است. فضانوردان پیش از آغاز راهپیمایی فضایی، مدتی را در این بخش میگذرانند تا بدن خود را به فشار هوای متفاوت از سایر بخشهای ایستگاه عادت دهند، و با تنفس اکسیژن خالص، میزان گاز نیتروژن محلول در خون را تا حد ممکن پایین میآورند.
پیرس
۲۳ شهریور ۱۳۸۰
موشک سایوز
۲۵ شهریور ۱۳۸۰
۳۶۳۰ کیلوگرم
بخش اتصالی پیرس چندین دریچه برای اتصال فضاپیماهای سایوز و پروگرس به ایستگاه در بر دارد. فضانوردان میتوانند از این بخش به عنوان محفظهٔ هوایی برای راهپیمایی فضایی با لباس فضایی اورلان روسی استفاده کنند. پیرس دارای فضای کافی برای ذخیرهسازی لباسهای اورلان است.
هارمونی (گره ۲)
یکم آبان ۱۳۸۶
شاتل (استیاس-۱۲۰)
۲۳ آبان ۱۳۸۶
۱۳۶۰۸ کیلوگرم
بخش هارمونی (گره ۲) مرکز ابزار و ادوات مورد نیاز ایستگاه است. چهار قفسه در گره ۲ شامل زیرساختارهای الکترونیکی مرکزی برای تبادل داده در سراسر ایستگاه هستند. این بخش همچنین شامل ۶ دریچه استاندارد اتصال است که برای پهلو گرفتن بخشهای غیرروسی به ایستگاه استفاده میشود. آزمایشگاه کلمبوس به یکی از این دریچهها متصل شده است. در میان دریچههای هارمونی، فضایی به قطر ۱۲۷ سانتیمتر برای عبور فضانوردان بین ایستگاه و بخشهای متصل شده و نقل و انتقال محمولههای بستهبندی شده وجود دارد. بخش پشتیبانی چندمنظوره و آزمایشگاه کیبو پس از پرتاب به مدار زمین به هارمونی متصل خواهند شد.
کلمبوس
۱۸ بهمن ۱۳۸۶
شاتل (استیاس-۱۲۲)
۲۰ بهمن ۱۳۸۶
۱۲۸۰۰ کیلوگرم
واحد تحقیقاتی اصلی اروپا در ایستگاه؛ این بخش مجهز به ۱۰ قفسه با ابعاد استاندارد است. هرکدام از این قفسهها با اندازهای به بزرگی یک اتاقک تلفن، قابلیت پشتیبانی یک آزمایشگاه مستقل به همراه تمام تجهیزات آن را دارا است. این تجهیزات شامل واحدهای نیرودهنده، خنک کننده، و سیستمهای ارتباط دادهای و ویدئویی به پژوهشگران مستقر در زمین است.
کیبو (۱)
۲۱ اسفند ۱۳۸۶
شاتل (استیاس-۱۲۳)
۲۲ اسفند ۱۳۸۶
۴۲۰۰ کیلوگرم
اولین قسمت از آزمایشگاه فضایی کیبو «بخش پشتیبانی آزمایشها» (JEM-ELM) نام دارد، و شامل انبار و قفسهبندی لازم برای ابزار و وسایل آزمایشگاهی است. در بیرون این قسمت چند فضا برای انجام آزمایشها در خلاء فضا درنظر گرفته شده است.
کیبو (۲)
۵ خرداد ۱۳۸۷
شاتل (استیاس-۱۲۴)
نامشخص
۱۵۹۰۰ کیلوگرم
قسمت دوم آزمایشگاه فضایی کیبو «بخش آزمایشگاهی» (ELM-PM) نام دارد. این بخش دارای فشار هوا است و فضانوردان میتوانند در آن به انجام آزمایشها مورد نظر بپردازند. این بخش مجهز به ۱۰ قفسه با ابعاد استاندارد است.
بخش آزمایشگاهی چندمنظوره
آذر ۱۳۸۹
موشک پروتون
نامشخص
۲۱۳۰۰ کیلوگرم
هنوز پرتاب نشده واحد تحقیقاتی اصلی روسیه در ایستگاه؛ تأمین کننده سامانههای پشتیبانی زیست و فضای زندگی، کار و استراحت برای سرنشینان، به اضافه دریچههای اتصال برای نقل و انتقال بار. این بخش همچنین مجهز به تجهیزات کنترل جهت ایستگاه فضایی است که میتوان از آنها در صورت بروز مشکل در سامانههای اصلی استفاده کرد.
بخش باری اتصالی ۱
۲۰۱۰
شاتل (استیاس-۱۳۱)
نامشخص
۴۷۰۰ کیلوگرم
از این بخش در ابتدا برای حمل بار و ابزارآلات از زمین به ایستگاه، و سپس بیشتر به عنوان انبار استفاده خواهد شد. در راستای تعهدات طرف آمریکایی در چهارچوب برنامه ایستگاه فضایی بینالمللی، حمل این بخش به مدار زمین توسط ناسا (به جای روسیه) انجام خواهد گرفت.
گره ۳
۱۹ بهمن ۱۳۸۸
شاتل (استیاس-۱۳۰)
یونیتی
۱۳۰۰۴ کیلوگرم
گره ۳ آخرین بخش آمریکایی ایستگاه است. این بخش دارای سامانههای پیشرفته برای پشتیبانی زیست، از جمله دستگاه تولیدکننده اکسیژن و بازیافت آب است. گره ۳ دارای چندین دریچه پهلوگیری است که برای اتصال فضاپیماهای سرنشیندار و باری مورد استفاده قرار خواهد گرفت. بخش کوپولا نیز به گره ۳ متصل شده است.
کوپولا
۱۹ بهمن ۱۳۸۸
شاتل (استیاس-۱۳۰)
گره ۳
۱۸۰۰ کیلوگرم
کوپولا بخشی است که به عنوان برج مراقبت و نظارت ایستگاه عمل میکند. پنجرههای بزرگ این بخش به فضانوردان امکان تماشای مستقیم عملکرد بازوهای روباتی و مانور فضاپیماهای نزدیک به ایستگاه را میدهد. از کوپولا برای رصد کردن زمین نیز استفاده میگردد. پنجرههای کوپولا دارای درپوشهای ویژهای هستند که آنها را از صدمهٔ خردهشهابسنگها محافظت خواهند کرد.
بخش باری اتصالی ۲
نامشخص
موشک سایوز
نامشخص
هنوز پرتاب نشده! طرح ساخت این بخش بهتازگی توسط روسکاسموس ارائه شده، و به احتمال زیاد دارای کاربردی شبیه بخش باری اتصالی ۱ خواهد بود.
در شمارش بخشها، دو قسمت آزمایشگاه کیبو یه عنوان یک بخش شمرده شدهاند.
سامانههای اصلی ایستگاه فضایی بینالمللی
منبع اصلی تأمین نیرو در ایستگاه فضایی بینالمللی، انرژی خورشیدی است.
منبع نیرو منبع نیروی الکتریکی ایستگاه فضایی بینالمللی انرژی خورشیدی است. انرژی خورشیدی ابتدا فقط توسط صفحات خورشیدی متصل به بخشهای روسی ایستگاه یعنی زاریا و ازوزدا تامین میشد. بخشهای روسی ایستگاه از جریان برق مستقیم ۲۸ ولتی بهره میبرند. (سامانه برق فضاپیمای شاتل نیز همینگونه است.)
آرایه صفحات خورشیدی دارای طولی معادل ۵۸ متر و سطحی برابر ۳۷۵ متر مربع است. این صفحات با حرکتهای دورانی و چرخشی، خود را برای گرفتن بیشترین مقدار نور از خورشید تنظیم میکنند.
پس از توسعه ایستگاه و نصب بخشها و سازههای جدید، صفحات خورشیدی متصل به ستون فقرات ایستگاه، با تولید برق مستقیم ۱۳۰ تا ۱۸۰ ولتی، برق مورد نیاز بخشهای دیگر را با تامین میکنند. این برق پس از دریافت از سامانه انرژی خورشیدی، در سراسر ایستگاه با ولتاژ ۱۶۰ ولت (مستقیم) پخش میشود و در صورت نیاز به صورت ۱۲۴ ولت (مستقیم) در اختیار فضانوردان قرار میگیرد. تبادل نیروی الکتریکی با توان و ولتاژ متفاوت بین بخشهای مختلف ایستگاه بهوسیله ترانسفورماتور انجام میشود.
در تاریخ ۲۰ مارس ۲۰۰۹ میلادی، قسمت چهارم و نهایی صفحات خورشیدی ایستگاه (حاوی دو بال) با هدایت کنترلکنندههای زمینی باز و آماده کار شدند. به این ترتیب ایستگاه بینالمللی فضایی، ده سال پس از شروع عملیات مونتاژ، با نصب آخرین صفحات خورشیدی به حداکثر ظرفیت الکتریکی خود دستیافت.[۱۲]
پشتیبانی زندگی [ویرایش]
در ایستگاه فضایی بینالمللی، نظارت بر فشار هوا، میزان اکسیژن، آب، و اطفاء حریق توسط «سامانه کنترل محیط و پشتیبانی زندگی» انجام میگیرد. کنترل هوای قابل تنفس (اتمسفر) داخل ایستگاه فضایی بینالمللی مهمترین وظیفه این سامانهاست. وظیفه تولید اکسیژن در ایستگاه به عهده دستگاهی موسوم به الکترون است. الکترون نه تنها هوای درون ایستگاه را تصفیه میکند، بلکه با روش الکترولیز اکسیژن و هیدروژن را از آب مصرفشده در ایستگاه جدا کرده، اکسیژن را به اتمسفر ایستگاه برمیگرداند و هیدروژن را در فضا تخلیه مینماید. روش اصلی تصفیه هوای داخل ایستگاه در دستگاه الکترون، استفاده فیلترهایی مجهز به ذغال فعال است.[۱۳]
در کنار آن، تمام آب مصرف شده در ایستگاه ذخیره و بازیابی میشود. فاضلاب ایستگاه شامل پسماند و پیشاب سرنشینان از دستشوییها و حمام، و بخار آب داخل ایستگاه جمعآوری شده، پس از تصفیه مجدداً آب خالص از آن بازیافته میشود و مورد استفاده قرار میگیرد.
فضای داخلی ایستگاه فضایی بینالمللی نسبت به ایستگاه روسی میر بسیار بزرگتر و کمسروصداتر است در آیاساس پنجرههای بیشتری نیز برای مشاهده زمین و محیط فضا جاسازی شدهاند.[۱۴]
کنترل جهت [ویرایش]
جهت پرواز مداری ایستگاه فضایی بینالمللی توسط یکی از دو سامانه موجود کنترل میشود. یکی از سامانهها دارای چندین ژیروسکوپ کنترلکنندهٔ اندازهٔ حرکت زاویهای (CMG) است که در حالت عادی جهت حرکت ایستگاه را تنظیم میکند. در صورتی که اشباع شدن سامانه CMG آن را از انجام کار بازدارد، سامانه کنترل جهت روسی، بهطور خودکار کنترل ایستگاه را در دست میگیرد. این سامانه با استفاده از پیشرانههای موجود در بخشهای روسی، جهت ایستگاه را ثابت نگه میدارد.
کنترل ارتفاع [ویرایش]
ارتفاع ایستگاه فضایی بینالمللی از سطح زمین بین ۲۷۸ کیلومتر تا ۴۶۰ کیلومتر در تغییر است. ارتفاع پایینتر معمولاً برای اتصال شاتل با محموله سنگین، و ارتفاع حداکثر ۴۲۵ کیلومتر برای اتصال فضاپیمای پشتیبانی سایوز حامل سرنشینان به ایستگاه مناسب است. به دلیل نیروی گرانش زمین، و اصطکاک جزئی ولی دائمی با اتمسفر بسیار رقیق لایههای فوقانی جو، ارتفاع ایستگاه فضایی بینالمللی حدود ۲٫۵ کیلومتر در ماه کاهش مییابد.[۱۵] به همین علت ارتفاع ایستگاه باید چندین مرتبه در سال اصلاح گردد.[۱۶] این اصلاح ارتفاع توسط پیشرانههای موجود در بخش ازوزدا، و همچنین پس از اتصال شاتل، پروگرس و فضاپیمای ترابری خودکار با استفاده از پیشرانههای آنها میسر است. اصلاح ارتفاع حدود ۳ ساعت (دو گردش مداری دور زمین) به طول میانجامد.[۱۶]
تاریخچه [ویرایش]
ایستگاه فضایی سالیوت-۷ یکی از ایستگاههای نسل دوم شوروی بود.
ایستگاههای فضایی شوروی [ویرایش]
پیشینه ایستگاه فضایی بینالمللی به دوران جنگ سرد و مسابقه فضایی باز میگردد. در این دوره، اتحاد شوروی با ساخت سه نسل ایستگاه فضایی در مدار زمین، پیشگام سکونت دائمی انسان در فضا و استفاده از فنآوری فضایی بود.[۱۷] از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۲ میلادی شوروی با موفقیت هفت ایستگاه فضایی نسل اول و دوم سالیوت و آلماز را در مدار زمین ساخته و راهاندازی کرد. در سال ۱۹۸۶ نسل سوم ایستگاه فضایی یعنی ایستگاه میر در مدار زمین ساخته شد. بر اساس برنامهریزی سازمان فضایی شوروی، این روند با ساخت ایستگاه فضایی عظیم نسل چهارم با نام میر-۲ در سال ۱۹۹۳ وارد مرحله جدیدی میشد.[۱۸] اما با فروپاشی شوروی و بحران مالی دهه ۱۹۹۰ در روسیه، ابعاد برنامه ایستگاه میر-۲ به دلیل کسر بودجه کاهش یافت، و با لغو پروازهای شاتل بوران، پروژه ایستگاه فضایی میر-۲ با تاخیرات پی درپی مواجه گشت. در سال ۱۹۹۲ سازمانهای فضایی روسیه و اروپا مذاکراتی برای همکاری مشترک در ساخت و توسعه ایستگاه فضایی میر-۲ آغاز کردند.[۱۸]
طرح ایستگاه فضایی آزادی [ویرایش]
در همین حال در دهه ۱۹۸۰ میلادی، ایالات متحده برای رقابت با ایستگاههای فضایی سالیوت و میر شوروی، طرحی برای ساخت ایستگاه فضایی در دست داشت. این طرح رسما در ۵ بهمن ۱۳۶۲ (۲۵ ژانویه ۱۹۸۴) توسط رونالد ریگان رئیس جمهور وقت ایالات متحده اعلام شد.[۱۹] در سال ۱۹۸۸، ریگان رسما این ایستگاه را «آزادی» نام نهاد. ایستگاه فضایی آزادی دومین برنامه ساخت ایستگاه فضایی آمریکا پس از اسکایلب بود، و پس از فشار کنگره و کاهش بودجه اولیه، مبلغ ۱۲٫۲ میلیارد دلار در مارس ۱۹۸۷ برای توسعه برنامه تخصیص داده شد. علیرغم برنامهریزیهای اولیه، با کاهش پی درپی بودجه و افزایش هزینههای مورد نیاز برای ساخت ایستگاه، ناسا چندین بار وادار به بازبینی ابعاد طرح شد و برنامه ساخت ایستگاه با تاخیر طولانی مواجه گشت. فاجعه انفجار فضاپیمای چلنجر، افزایش هزینههای عملیاتی ناوگان شاتل فضایی، و تردید نسبت به امنیت پرواز آن، ضربه دیگری بر این پروژه وارد کرد. اما سر انجام در سال ۱۹۹۰ برنامه ساخت ایستگاه فضایی آزادی زیر بار خود کمر خم کرد و علیرغم تلاش ناسا برای بازبینی آن، بطور کلی لغو شد.[۲۰][۲۱]
همکاری پس از پایان جنگ سرد [ویرایش]
پس از پایان جنگ سرد و از سال ۱۹۹۰، دولتهای آمریکا و روسیه گفتگوهایی را برای تلفیق تلاشهایشان برای ساخت ایستگاه فضایی جدید آغاز کردند. در تابستان سال ۱۹۹۳ دولتهای آمریکا و روسیه برای تلفیق پروژه ایستگاههای فضایی میر-۲ و آزادی به توافق اولیه دست یافتند. سپس موافقت شد که برنامههای ساخت ابزار و آزمایشگاههای فضایی ژاپن و سازمان فضایی اروپا نیز در این برنامه گنجانده شود. با ترکیب طرحهای پیشین، توافق نهایی برای ساخت ایستگاه فضایی در ۱۰ آبان ۱۳۷۲ (یکم نوامبر ۱۹۹۳) حاصل شد. طرح ایستگاه فضایی بینالمللی نسبت به طرحهای پیشین دارای مزایای زیادی بود که از جمله آنها میتوان به حجم مفید بیشتر ایستگاه، استفاده از تجربه طولانی روسیه در توسعه ایستگاههای فضایی، آمادهسازی سریعتر، و توزیع هزینههای پروژه بین همه مشارکتکنندگان اشاره کرد. قرار بر این شد که از تمام برنامههای کشورهای مشارکتکننده در ساخت و توسعه ایستگاه فضایی بینالمللی استفاده شود. این برنامهها شامل ایستگاه فضایی میر-۲، ایستگاه فضایی آزادی، آزمایشگاه کلمبوس، و آزمایشگاه کیبو بود.[۲۰][۲۱]
پروژه شاتل-میر [ویرایش]
در همین حال و به منظور آمادهسازی، هماهنگی سامانهها و آشنایی کارشناسان طرفین پروژه با سامانههای فضایی یکدیگر، توافقنامه دیگری با هدف «همکاری بین ایالات متحده آمریکا و فدراسیون روسیه برای استفاده از فضا برای مقاصد صلحآمیز» در سال ۱۹۹۲ بین بوریس یلتسین و جرج بوش (پدر) امضا شد که برنامه شاتل-میر نام دارد. اجرای این توافقنامه گامی عمده پیش از ساخت ایستگاه بینالمللی بود و به «فاز یکم» مشهور است («فاز دوم» ساخت ایستگاه بینالمللی است).
برنامه شاتل-میر امکان سفر فضانوردان آمریکایی به ایستگاه فضایی میر، توسعه سامانههای لازم برای اتصال شاتل فضایی آمریکا به ایستگاه، و امکان پرواز فضانوردان روسی با شاتل فضایی را فراهم آورد. همچنین کارشناسان آمریکایی به دانش و تجربه روسیه در زمینه اقامت بلندمدت انسان در فضا دسترسی پیدا کردند. در پی این موافقتنامه، فضاپیماهای شاتل آمریکایی در ۱۲ نوبت بین سالهای ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ به ایستگاه فضایی میر متصل شدند. این دومین همکاری فضایی آمریکا و روسیه پس از پروژه آپولو-سایوز محسوب میشود، و سابقه همکاری دو کشور در آن پروژه، در تسریع روند برنامه شاتل-میر بیتاثیر نبوده است.[۲۲][۲۳][۲۴]
مشارکت اروپا و ژاپن [ویرایش]
سازمان فضایی اروپا دارای تجربه در ساخت ایستگاه فضایی نیست، اما فضانوردان این سازمان چندین بار در قالب برنامههای مشترک به ایستگاه فضایی میر سفر کرده بودند. آزمایشگاه فضایی کلمبوس در اصل به عنوان یک آزمایشگاه مداری مستقل طراحی شده بود. پس از ورود اروپا به پروژه ایستگاه فضایی بینالمللی، تغییراتی در طراحی آزمایشگاه داده، قابلیت اتصال به ایستگاه در آن تعبیه شد. مشارکت دیگر اروپا در این پروژه، فرستادن فضاپیمای ترابری خودکار توسط موشک پرقدرت آریان-۵ به ایستگاه فضایی است.
سازمان فضایی ژاپن نیز به مانند همتای اروپایی خود، آزمایشگاه فضایی کیبو را به عنوان آزمایشگاه مداری مستقل طراحی کرده بود. آن طرح نیز مانند طرح کلمبوس تبدیل به یکی از بخشهای ایستگاه فضایی بینالمللی شد.
نامگذاری ایستگاه فضایی [ویرایش]
این ایستگاه بطور رسمی با نام «ایستگاه فضایی بینالمللی» شناخته میشود. در آغاز پروژه، ناسا نام «آلفا» را برای ایستگاه پیشنهاد کرده بود،[۲۵] اما این نام با مخالفت سازمان فضایی روسیه مواجه و کنار گذاشته شد. از نظر روسها، حرف «آلفا» به عنوان «نخستین» حرف الفبای یونانی بیانگر گام «نخست» در ساخت ایستگاههای فضایی است، در حالیکه این پروژه به عنوان نسل سوم ایستگاههای فضایی شناخته میشود. سازمان فضایی روسیه نام «آتلانت» را پیشنهاد کرد که آن هم به علت شباهت به نام فضاپیمای آتلانتیس، مورد قبول واقع نشد.[۲۶][۲۷][پیوند مرده] معدودی از منابع آمریکایی هنوز نام «آلفا» را بطور غیررسمی برای ایستگاه بکار میبرند.[۲۸]
فضاپیماهای پشتیبانی [ویرایش]
شاتل دیسکاوری در حال نزدیک شدن به ایستگاه؛ بخش هارمونی در محفظهٔ بار شاتل دیده میشود.
فضاپیمای سایوز پس از جدا شدن از ایستگاه
پرواز فضاپیمای اریون در دهه آینده به ایستگاه آغاز خواهد شد.
برای حمل و نقل فضانوردان، رساندن وسایل مورد نیاز زندگی آنها، ابزار آزمایشگاهی و قطعات و قسمتهای جدید برای گسترش فضای ایستگاه فضایی بینالمللی از فضاپیماهای روسی، آمریکایی و اروپایی استفاده میشود.
فضاپیماهای فعلی [ویرایش]
فضاپیماهای کنونی
فضاپیما
مأموریت
درگاه اتصال
متصلشده در (UTC)
جداشدن در (UTC)
یادداشتها
Progress M-14M
Progress 46 Cargo
پیرس
02012-01-28 ۲۸ ژانویه ۲۰۱۲
02012-04-24 ۲۴ آوریل ۲۰۱۲
آمریکا (ناسا): ناوگان شاتل فضایی برای رساندن بخشهای جدید ایستگاه، ابزار و وسایل مورد نیاز، و نقل و انتقال فضانوردان. در حال حاضر سه فروند شاتل فضایی با نامهای اندور، دیسکاوری و آتلانتیس به کار پشتیبانی ایستگاه فضایی گمارده شدهاند. این ناوگان از سال ۱۹۹۸ تقریباً فقط به ساخت و پشتیبانی ایستگاه فضایی بینالمللی اختصاص داده شدهاند.[۲۹] فضاپیمای کلمبیا، نخستین فضاپیمای این ناوگان و یکی از فضاپیماهای پشتیبانی ایستگاه فضایی بینالمللی، در راه بازگشت از ایستگاه در روز ۱۲ بهمن ۱۳۸۱ منفجر شد و تمامی ۷ سرنشین آن کشته شدند.[۳۰]
روسیه (روسکاسموس): فضاپیمای سایوز برای نقل و انتقال فضانوردان؛ تخلیه اضطراری فضانوردان از ایستگاه؛ هر فضاپیمای سایوز میتواند تا ۶ ماه به ایستگاه فضایی بینالمللی متصل باقی بماند.
روسیه (روسکاسموس): فضاپیمای پروگرس برای پشتیبانی ایستگاه فضایی بینالمللی؛ حمل بار مواد، وسایل و ابزار مورد نیاز برای زندگی و کار و پژوهش؛ اصلاح مدار ایستگاه؛ تخلیه زباله و دور ریختنیهای ایستگاه
اروپا (اِسا): فضاپیمای ترابری خودکار برای پشتیبانی ایستگاه فضایی بینالمللی؛ حمل مواد، وسایل و ابزار مورد نیاز برای زندگی و کار و پژوهش؛ اصلاح مدار ایستگاه؛ تخلیه زباله و دور ریختنیهای ایستگاه
برنامهریزی شده برای آینده [ویرایش]
ژاپن (جاکسا): فضاپیمای ترابری اچ-۲ برای پشتیبانی آزمایشگاه فضایی کیبو (برنامهریزی شده برای ۲۰۰۹)[۳۱]
روسیه (روسکاسموس): فضاپیمای پاروم برای حمل بار به ایستگاه، و یدککشیدن محمولهها و فضاپیماهای دیگر از مدار زمین به ایستگاه فضایی بینالمللی (برنامهریزی شده برای ۲۰۰۹)[۳۲]
آمریکا (ناسا): فضاپیمای اریون برای نقل و انتقال فضانوردان؛ حمل بار (برنامهریزی شده برای ۲۰۱۴)[۳۳]
پیشنهاد شده برای آینده [ویرایش]
آمریکا (شرکت اسپیس ایکس): فضاپیمای اژدها برای نقل و انتقال فضانوردان (پیشبینی شده برای ۲۰۱۰)[۳۴]
روسیه (روسکاسموس): فضاپیمای شاتل کلیپر برای نقل و انتقال فضانوردان؛ حمل بار و ابزار و ادوات مورد نیاز (پیشبینی شده برای ۲۰۱۲)
اروپا-روسیه: سایوز-کی (موسوم به یورو-سایوز یا ACTS) برای نقل و انتقال فضانوردان؛ حمل بار و ابزار و ادوات مورد نیاز (پیشبینی شده برای ۲۰۱۴)[۳۵]
ایستگاههای پرتاب فضاپیما [ویرایش]
پایگاه فضایی بایکونور (جمهوری قزاقستان - قبلا جزئی از اتحاد جماهیر شوروی). این پایگاه تا سال ۲۰۵۰ در اجاره روسیه است.
پایگاه فضایی کندی (ایالات متحده آمریکا)
پایگاه فضایی گویان در گویان فرانسه (سازمان فضایی اروپا)
برچسبها: ایستگاه فضایی |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
معرفی ناسا |
|
سه شنبه هشتم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
نشان سازمان هوانوردی و فضایی ملی آمریکا (ناسا)
ناسا مخفف «سازمان ملی هوانوردی و فضایی آمریکا» [۱] است.
ناسا عهده دار و مجری طرح های ملی ایالات متحده در زمینه برنامههای فضایی است. هم چنین ناسا مسئول مدیریت و اجرای پژوهشهای تجاری و نظامی در زمینه ی هوافضا است. این سازمان در ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۸ پایه گذاری شده و بودجه آن در سال مالی ۲۰۰۷ برابر ۱۶ میلیارد دلار است [۲].
ناسا فرزند مسابقه فضایی
ابر رایانه کلمبیا متعلق به ناسا
پس از آن که شوروی با پرتاب اسپوتنیک، نخستین ماهواره فضایی جهان، آغازگر عصر فضا شد، دوایت آیزنهاور رییس جمهور وقت ایالات متحده با ادغام شرکت ها و سازمانهای فعال در زمینه هوا و فضا فرمان پایه گذاری ناسا را صادر نمود.
پرواز به ماه نوشتار اصلی: پروژه جمینای
پیشرفت شوروی در مسابقه فضایی و فرستادن نخستین فضانورد جهان یوری گاگارین به مدار زمین در دهه ۶۰ میلادی، دولت وقت آمریکا را وادار به سرمایهگذاریهای کلان در امور فضایی کرد. جان اف کندی رییس جمهور پیشین آمریکا در سال ۱۹۶۲ برنامه بلندپروازانه دولت را برای فرستادن فضانورد به ماه اعلام کرد. پس از ۷ سال کوشش، هزینه کردن ۱۱ میلیارد دلار و کشته شدن ۳ فضانورد در آزمایش آپولو ۱، در پایان سفینه ماه پیمای آپولو ۱۱ در سال ۱۹۶۹ بر سطح ماه فرود آمد و نیل آرمسترانگ نخستین انسانی شد که بر سطح ماه گام گذاشت. پس از آن ۶ ماموریت دیگر آپولو ۱۲ تا آپولو ۱۷ به ماه سفر کردند که همه آن ها به جز آپولو ۱۳ ماموریت هایشان را بر پایه ی برنامه پیشین به انجام رساندند.
همکاری آمریکا و شوروی در پروژه آپولو-سایوز
مهندسان کنترل پرواز در سال ۱۹۶۹
پرواز بعدی فضاپیمای آپولو نه برای ماه، بلکه برای آغاز نخستین همکاری فضایی ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی در پروژه آزمایشی آپولو-سایوز بود. در این پرواز، سفینه آمریکایی آپولو ۱۸ در مدار زمین به فضاپیمای روسی سایوز-۱۹ پیوست و سرنشینان دو فضاپیما نخستین همکاری فضایی را به نام خود به ثبت رساندند. پس از این عملیات، تا سال ۱۹۸۱ و آغاز عصر شاتل، ناسا پرتاب فضانوردان به فضا را متوقف کرد.
شاتل فضایی دوره با اهمیت بعدی در فعالیتهای فضایی ناسا از سال ۱۹۸۱ با پرتاب اولین شاتل فضایی آغاز شد. شاتل فضاپیمایی است که برای حمل بار و ۷ فضانورد به فضا طراحی شدهاست. مهمترین تفاوت شاتل با سفینههای پیشین قابلیت استفاده مجدد از این فضاپیما است. فضاپیمای شاتل سوار بر موشک به فضا پرتاب میشود اما هنگام بازگشت به زمین مانند گلایدر در باند فرودگاه فرود میآید. تا کنون ۶ فروند فضاپیمای شاتل ساخته شده که اولین آن یعنی اینترپرایز صرفاً برای آزمایش در جو زمین ساخته شد و هم اکنون در بخش جدیدالتأسیس موزه هوافضای واشینگتن با نام اودوار هازی (Udvar Hazy) در معرض دید عموم قرار دارد. ۵ شاتل دیگر جمعا اقدام به ۱۲۰ پرواز به فضا کردند که ۱۱۸ مورد از آن با موفقیت انجام شدهاست.
تراژدیهای شاتل از ۵ فروند شاتل عملیاتی ناسا، شاتل چلنجر در سال ۱۹۸۶ فقط ۷۳ ثانیه پس از پرتاب به خاطر نقص فنی منفجر شد و تمامی ۷ فضانورد آن از جمله یک معلم کشته شدند. مجدداً در سال ۲۰۰۳ میلادی، شاتل کلمبیا هنگام بازگشت به زمین به خاطر آسیب دیدگی یکی از بالها منفجر شد و تمامی ۷ فضانورد آن کشته شدند. پس از این ۲ سانحه، ناسا اعلام کرد که فضاپیماهای شاتل را در سال ۲۰۱۰ بازنشست خواهد کرد.
اولین ایستگاه فضایی آمریکاییان اسکای لب نام داشت که در سال ۱۹۷۹ در آبهای اقیانوس هند سقوط کرد.
درحال حاضر بزرگترین پروژه فعال ناسا کار بر روی ایستگاه فضایی بینالمللی است. این ایستگاه بطور مشترک توسط سازمان فضایی اروپا، سازمان فضایی روسیه، ناسا، آژانس تحقیقات فضایی و هوافضای ژاپن، آژانس فضایی کانادا و آژانس فضایی برزیل ساخته میشود. پیش از بازنشست شدن فضاپیماهای شاتل در ۲۰۱۰، مهمترین ماموریت آنها رساندن قطعات و تجهیزات لازم برای گسترش ایستگاه فضایی بینالمللی است.
مریخ نوردهای ناسا درسال ۲۰۰۴، دو مریخ نورد ناسا در سطح سیاره مریخ فرودآمدند. طراحی سیستم نقلیه این خودروها به گونهای است که در سطح شنی، سنگلاخی و ناصاف امکان حرکت و مانور آنها وجود دارد. این مریخ نوردها با استفاده از دوربینها و آلات و ادوات دقیقی که به همراه دارند از سال ۲۰۰۴ به کاوش و تحقیق در سطح سیاره سرخ مشغول هستند. این ۲ مریخ نورد در اصل برای ماموریتی چندماهه طراحی شده بودند اما هنوز پس از گذشت چندین سال به کار خود ادامه میدهند.
ناسا، سازمان فضایی روسیه، سازمان فضایی اروپا و سازمان فضایی چین امروزه بهدنبال بازگشت و تأسیس پایگاه بر روی کره ماه میباشند.[۳]
نگارخانه
برچسبها: ناسا |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
برنامه نویسی به زبان C |
|
جمعه چهارم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
در این پست براتون جزوه اموزش برنامه نویسی به زبان c قرار دادم امیدوارم براتون مفید باشه
دانلود در ادامه مطلب
برچسبها: برنامه نویسی زبان C
ادامه مطلب... |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
تهدید جهانی هکرها |
|
جمعه چهارم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
| تهدید به خاموشی جهانی اینترنت توسط
هکرهای "ناشناس" |
| گروه هکرهای ناشناس و یا افرادی که
خود را وابسته به این گروه معرفی می کنند، تهدید کرده اند که به زودی حمله سایبری
یکپارچه ای از جانب این گروه انجام گرفته و اینترنت در سرتاسر جهان از کار خواهد
افتاد. |
|
به گزارش خبرگزاری مهر، با
این همه چند خطای کوچک در اعلام بیانیه این گروه باعث شده تا متخصصان امنیت شبکه آن
را یکی از دروغهای روز اول آوریل در نظر بگیرند. این تهدید که بر روی وب سایت
میزبان اطلاعات به نام Pastebin منتشر شده اعلام می کند روز 31 مارچ 2012 گروه
ناشناس، اینترنت را از کار خواهد انداخت، ماموریتی که آن را "ماموریت خاموشی جهانی"
نامگذاری کرده اند.
در این پیام همچنین اعلام
شده "این حمله عظیم سایبری در اعتراض به لایحه SOPA، وال استریت، رهبران غیر مسئول
و بانکداران دوست داشتنی که به خاطر نیازهای خودخواهانه خود جهان را در فقر نگه
داشته اند" انجام خواهد گرفت. این حمله به گفته هکرها به گونه ای طراحی نشده تا
اینترنت نابود شود، بلکه تنها برای اثبات توانایی و نمایش درخواست هکرها اینترنت
برای مدتی از کار خواهد افتاد. این پیغام بر روی وب سایت Pastebin به صورت امضا
نشده و توسط یک کاربر مهمان ارسال شده است.
ماموریت خاموشی
جهانی
این ماموریت از پشتیبانان
خود درخواست کرده تا ابزار ویژه بالا بردن ترافیک شبکه را دانلود کرده و با استفاده
از آن ترافیک 13 سرور نام دامنه اصلی یا DNS اینترنت را تا بیش از حد توانایی
پردازش آنها بالا برده و منجر به از کار افتادن آن شوند.
به گفته "رابرت دیوید گرهام"
از شرکت ایمنی شبکه "Errata"، این سرورها مانند دفتر تلفنی برای اینترنت هستند که
اسامی دستگاه های مختلف را به آدرسهای شبکه ترجمه می کنند. مانند تبدیل
www.google.com به آدرسی متشکل از اعداد مختلف که
توسط شبکه قابل شناسایی هستند.
در صورتی که هکرها بتوانند
این دفترچه تلفن را از کار بیاندازند، نوشتن آدرس وب سایتی بر روی نوار آدرس مرورگر
نتیجه ای به جز نمایش پیام خطا را در بر نخواهد داشت. ناشناسها اعلام کرده اند که
این خاموشی یک ساعت یا بیشتر و یا حتی چند روز ادامه خواهد داشت، به گفته آنها این
خاموشی هر چه باشد، قطعا جهانی خواهد بود.
سیزدهی که واقعا 13
نیست
گراهام توضیح می دهد که 13
DNS در جهان وجود دارند اما از کار انداختن آنها به سادگی گه گروه ناشناس فکر می
کند نیست. هریک از این سرورها توسط سازمانی خاص کنترل می شود و هر یک از نرم
افزارها و سخت افزارهای متفاوتی استفاده می کنند از این رو شیوه ای که بتواند یکی
از این سرورها را از کار بیاندازد به طور حتم نمی تواند 12 سرور دیگر را نیز از کار
بیاندازد.
دلیل دیگری که گراهام بر
اساس آن معتقد است ناشناسها توانایی از کار انداختن اینترنت جهانی را ندارند پدیده
ای به نام "انیکست" (anycast) است که مسیردهی اینترنت را در هم پیچانده و ترافیک
های DNS را به دیگر سرورهایی که در سرتاسر جهان واقع شده اند، هدایت می
کند.
"کیم دیویس" از ICANN نیز در
توضیح بیشتر می گوید: تنها 13 سرور اصلی برای اینترنت وجود ندارند، صدها سرور اصلی
در میان بیش از 130 نقطه مختلف و در کشورهای مختلف وجود دارند و رقم 13 تنها به
معنی محدودیت تکنیکی طراحی شده است و این به آن معنی است حداکثر ممکن تعداد ماموران
رسمی شناخته شده که وظیفه انتقال داده ها در مناطق اصلی را به عهده دارند 13 خواهد
بود.
بر اساس گزارش MSNBC، به
گفته متخصصان شاید هکرهای ناشناس بتوانند حمله ای انجام دهند اما محدوده حمله آنها
همان مکانی خواهد بود که دستگاه مهاجم در آن واقع شده است و شاید بتوانند بر روی
چند DNS اثر بگذارند اما احتمال اینکه بتوانند تمامی آنها را برای یک روز از کار
بیاندازند بسیار کم و تقریبا غیر ممکن است.
دروغ اول
آوریل؟
عده ای دیگر بر این باورند
که این پیام هکرها یکی از دروغهایی است که هر سال در گوشه و کنار جهان در روز اول
آوریل گفته می شود و اگر هکرها می خواهند واقعا چنین کاری انجام دهند بهتر است روز
دیگری را برای آن انتخاب کنند!
"دن کمینسکی" متخصص شناخته
شده امنیت شبکه معتقد است بازتاب خبری چنین تهدیدی می تواند از خود آن مخرب تر
باشد، البته در صورتی که تهدیدی در کار باشد. به گفته وی زمانی که هکرها ضرب العجلی
را تعیین می کنند رسانه ها آن تاریخ را به یک روز رستاخیز تبدیل می کنند که این کار
نسبت به خود حمله از تخریب بیشتری برخوردار است.
بر اساس گزارش فوربس،
کمینسکی معتقد است گروه هکرهای ناشناس نیازی ندارند تا در روز 31 مارچ کار ویژه ای
انجام دهند، زیرا شدت تهدید به اندازه ای قوی است که افراد در گوشه و کنار جهان
درباره آنها سخن گفته و این گروه را به یکدیگر معرفی
کنند. منبع: رامین عالمیان راد |
برچسبها: تهدید جهانی |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
اولین ربات فضانورد |
|
جمعه چهارم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
| دست دادن اولین روبات فضانورد با
انسان در فضا |
| روبات انسان نما و انسان برای اولین
بار و طی مراسمی با "اولین دست دادن در فضا" در ایستگاه فضایی بین المللی با یکدیگر
متحد شدند. |
|
به گزارش خبرگزاری مهر،
"دنیل بربنک" فرمانده ایستگاه فضایی بین المللی برای اولین بار با "روبونات"
فضانورد روباتیک ناسا، در فضا دست داد، این اولین باری است که انسانها و روباتهای
شبه انسانی در فضا با یکدیگر دست می دهند.
روبونات 2.3 میلیون دلاری
ناسا، فوریه سال گذشته به همراه آخرین ماموریت شاتل دیسکاوری به ایستگاه فضایی بین
المللی ارسال شد. سرنشینان ایستگاه نیز برای آزمودن توانایی های این روبات طی یک
روز برای کمک به فضانوردان آن را مورد آزمایش قرار دادند.
فرمانده ایستگاه فضایی بین المللی در
حال دست دادن با اولین روبات فضانورد در ایستگاه فضایی
نرم افزار رایانه ای ویژه
این روبات که به تازگی از زمین ارسال شده بود، باعث شد تا روبات بتواند دست راستش
را دراز کرده و انگشتانش را به سمت بربنک بگیرد و در این هنگام نیز بربنک دست
روبونات را گرفته و به نشانه احترام تکان داد.
بربنک پس از اجرای این مراسم
گفت: دست دادن با این روبات برای ثبت رکورد بسیار جالب بود. وی همچنین برنامه نویسی
و مهندسی روبونات را نیز بسیار قابل توجه و تاثیرگذار اعلام
کرد.
بر اساس گزارش هرالد سان،
روبونات پس از این مراسم هر دو دست خود را برای گفتن "سلام دنیا" به زبان اشاره
انگلیسی بالا آورد.
ناسا در حال حاضر دارای چهار
روبات فضانورد است و در عین حال تعداد بیشتری از این روباتها در دست ساخت
هستند |
برچسبها: ربات ها |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
سفینه مریخ پیما |
|
پنجشنبه سوم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
|
|
مریخ نورد جدید ناسا
آزمایشگاه علمی مریخ یا همان Curiosity که به
عنوان جدیدترین مریخ نورد ناسا در حال سخت و آماده سازی می باشد به عنوان
یکی از بخش های اصلی برنامه های بلند مدت ناسا و اکتشافات ربوتیک سیاره
مریخ به شمار می آید. بر طبق برنامه ریزی ها این ماموریت برای اواخر سال
2011 برنامه ریزی شده و مریخ نورد از کیپ کاناورال فلوریدا به سوی مریخ
پرتاب می شود. همچنین بر اساس محاسبات در آگوست سال 2012 در یکی از جذاب
ترین نقاط مریخ فرود خواهد آمد.
از جمله اهداف اصلی Curiosity که در واقع یک
آزمایشگاه متحرک و بسیار مجهز است ارزیابی شرایط مریخ می باشد به گونه ای
که تمامی تردیدها و ابهامات را در رابطه با شرایط حیات در این سیاره برطرف
نماید. این مریخ نورد به ما خواهد گفت که آیا محیط مریخ قادر به پشتیبانی
حیات میکروبی بوده و در صورت پاسخ مثبت آیا هنوز هم امکان حیات در این
سیاره وجود دارد یا خیر. درواقع این ماموریت به ما کمک خواهد نمود تا به
درک بهتری نسبت به شرایط حیات در سیاره مریخ دست یابیم.
|
شته شده در
سه شنبه بیست و چهارم خرداد 1390ساعت 20:12 توسط علیرضا شهریاری |
نظر بدهید
|
|
|
|
ثبت پروژه های عظیم فضايي توسط ژاپني ها
گاهی
اوقات دنیای واقعی و اتفاقات روزمره حتی از رویا و تصورات بسیاری از ما
انسان ها نیز پیشی می گیرد. "انرژی" .بله، این واژه که به دفعات آن را
شنیده اید یکی از مهمترین نیازهای انسان در کره زمین بوده و مشکلات حاصل از
کاهش منابع سوختی و انرژی روز به روز در حال افزایش است. محققین و
دانشمندان زیادی برای پیدا نمودن روش های جدیدی که بتوانند برطرف کننده
نیازهای سوختی در کره زمین باشد در تلاشند و اینبار ژاپنی ها طرحی
باورنکردنی ارائه داده اند!
نظرتان
درباره يك جمع كننده خورشيدي بر سطح ماه كه قادر است انرژي را به زمين
انتقال دهد چيست؟! اين طرح که "لونا رینگ" خوانده می شود توسط يك كمپاني
ژاپني 200 ساله ارائه شده است. اين كمپاني با نام شي مي زو Shimizu)) به
خاطر تكنولوژي هاي آينده و ارتقاء ساختارهاي گوناگون به خود مي بالد. در
مورد لونا رينگ بايد گفت در واقع مجموعه اي از سلولهاي خورشيدي است كه قادر
خواهد بود همانند يك كمربند در طول تمام 11000 كيلومتر خط استواي ماه قرار
گرفته و يك دستگاه انتقال ليزري٬ يك پرتو ليزر متراكم پر انرژي را به سوي
ايستگاه هاي دريافت كننده روي زمين خواهد فرستاد.
اطلاعات بیشتر در ادامه مطلب.... |
برچسبها: بشر در راه تسخیر فضا |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
juno در راه مشتری |
|
پنجشنبه سوم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
|
|
|
juno
در راه مشتری
آیا تاکنون
راجع به نقل مکان و سفر به
محیطی بسیار بزرگتر و متفاوت از مکان فعلی که در آن زندگی می کنید فکر کرده
اید؟! زمین سیاره ای زیبا و شگفت انگیز است اما رشد چشمگیر جمعیت و
تغییرات عظیم ناشی از فعالیت ها و تخریب انسان ها می تواند شرایط حیات را
در این سیاره بسیار مشکل نماید. پس چطور است به مشتری برویم!!!؟
سیاره مشتری دارای جرمی
حدود 318 برابر زمین بوده به طوری که قادر است 1300 زمین را در خود جای
دهد. اما دانش ما در رابطه با این سیاره تا چه حدی است؟ آیا با توجه میدان
های مغناطیسی و تشعشعات قدرتمند این سیاره امکان حیات در آن وجود دارد؟
به زودی به شکل دقیق تری خواهیم فهمید چرا که جونو (juno) در حال آماده سازی برای سفر به این سیاره و ارسال
اطلاعات دقیقی پیرامون مشتری برای ما خواهد بود.
سفینه فضایی ناسا بنام Juno در
محیط مجازی مشابه ژوپیتر (مشتری) با
میزان اشعه ای بسیار بالاتر از هر محیطی که تا کنون ناسا به آنجا سفینه
فرستاده ( به استثناء خورشید ) آزمایش خواهد شد.
در یک اتاق بسیار ویژه و استریل در Denver که Juno در آنجا مونتاژ می شود٬ متخصصین اخیراً
یک سپر محافظتی منحصر به فرد را اطراف تجهیزات الکترونیکی حساس آن اضافه
کرده اند. امروزه تصاویر جدیدی از مونتاژ آن منتشر شده است.
Scott Bolton مخترع اصلی Juno
درمرکز تحقیقات جنوب غربی San
Antonio چنین اظهار کرد: Juno اساساً
یک تانک کاملاً مجهز جهت سفربه ژوپیتر می باشد و در ادامه افزود: مغز Juno
بدون سپر محافظتی اش و یا جهش تشعشعی اش در اولین دقایق
هنگام نزدیک شدن به ژوپیتر ذوب خواهد شد.
یک میدان مغناطیسی قدرتمند
که مشابه ضعیف تر آن در اطراف زمین وجود دارد ژوپیتر را از ذرات باردار
خورشیدی محافطت می کند.الکترونها٬ پروتونها و یونهای اطراف
ژوپیتر بر اثر چرخش فوق العاده سریع سیاره انرژی می گیرند و با سرعتی
تقریباً برابر با نور حرکت می کنند.
تسمه های تشعشعی ژوپیتر
شکلی شبیه دوناتهای بسیار بزرگ اطراف منطقهً استوایی سیاره دارند و به
امتداد تقریباً 650٬000 کیلومتر (400٬000 مایل) ماورای قمر Europa
خارج از راس توده ژوپیتر کشیده شده اند. Bill Mc Alpine مدیر کنترل تشعشعاتی Juno
در آزمایشگاه Jet
Propulsion ناسا در Pasadena, Calif گفت:
Juno بمدت 15ماه به دور ژوپیتر می گردد و
سفینه باید با تعادل بیش از 100 میلیون اشعه ایکس دندانی مقاومت کند. به
همان روشی که موجود زنده نیاز به محافطت ارگانهایش در طول مدت آزمایش اشعه
ایکس دارد ٬ ما باید مغز و قلب Juno را
نیز حفط کنیم.
حال تدبیر چیست؟
به Juno نوعی از
کف سربی شش ضلعی در مسیر استروییدها داده شد. با هدایت از JPL
و جستجوگر اصلی ٬ مهندسین در سیستم های فضایی Lockheed Martin یک جهش تشعشعاتی ویژه ای از جنس
تیتانیوم برای توپ الکترونیکی متمرکز طراحی کرده و ساخته اند. درحالیکه
مواد دیگری وجود دارند که بلاکر های تشعشعاتی خوبی میتوان با آنها ساخت٬
مهندسین تیتانیوم را انتخاب می کنند چراکه سرب برای مقاومت در برابر
ارتعاشات پرتاب بسیار نرم بوده (و مناسب نمی باشد) و برخی مواد
دیگری نیز کار کردن با آنها بسیار سخت می باشد.
هر دیواره تیتانیومی
تقریباً یک متر مربع مساحت ٬ حدود 1 سانتی متر ضخامت ( یک سوم اینچ ) و 18
کیلوگرم حجم دارد. این جعبه تیتانیوم اندازه ای به میزان بدنه SUV
دارد که جعبه نگهداری داده ها و فرمان Juno ( مغز سفینه فضایی) ٬ واحد توزیع داده ها و قدرت (قلب
آن) و حدود 20 مونتاژ الکترونیکی را دربرگرفته است. وزن کل جهش حدود 200
کیلوگرم می باشد.
این جهش به منظور پیش گیری
کامل هر الکترون Jovian ٬یون و یا پروتون از ضربه زدن به سیستم
طراحی نشده است اما بطور برجسته تشعشع موثر کهنی را که روی الکترونیکها در
طول مدت ماموریت دارد کاهش می دهد.
بولتن گفت: جهش تشعشع
متمرکز در نوع خود اولین است و ما اساساً آنرا از ground
up طراحی کرده ایم.
زمانیکه سفینه فضایی Galileo
ناسا از سال 1995 تا 2003 به ژوپیتر سفر کرد٬ الکترونیک
های آن با ترکیبات مخصوصی که برای مقاومت در برابر تشعشعات طراحی شده بودند
حفاظت گردیدند. همچنین Galileo درجاییکه
Juno فعالیت می کند نیازی به طی کردن سخت
ترین مناطق تشعشع ندارد.
معمولا مشتری چهارمین شی
درخشان آسمان میباشد اگرچه گهگاه بهرام درخشانتر بهنظر میآید. جرم
مشتری ۲٫۵ بار از مجموع جرم سیارات سامانه خورشیدی بیشتر است. جرم مشتری
۳۱۸ بار بیشتر از جرم زمین است. قطر آن ۱۱ برابر قطر زمین است. مشتری
میتواند ۱۳۰۰ زمین را درخود جای دهد. میانگین فاصله آن از خورشید در حدود
۷۷۸ میلیون و ۵۰۰ هزار کیلومتر میباشد یعنی بیشتر از ۵ برابر فاصله زمین
از خورشید. ستارهشناسان با تلسکوپهای مستقر در زمین و ماهوارههائی که در
مدار زمین میگردند به مطالعه مشتری میپردازند. ایالات متحده تا کنون ۶
فضاپیمای بدون سرنشین را به مشتری فرستاده است. در ژوئیه ۱۹۹۴، هنگامی که
۲۱ تکه از دنباله دار شومیکر-لوی ۹ با اتمسفر مشتری برخورد نمود
ستارهشناسان شاهد رویدادی بسیار تماشائی بودند. این برخورد باعث انفجارهای
مهیبی شد که بعضی از آنها قطری بزرگتر از قطر زمین داشت. مشتری گوی غول
پیکری از مخلوط گاز و مایع است و احتمالا مقداری سطح جامد دارد. سطح سیاره
از ابرهای ضخیم زرد، قرمز، قهوهای و سفید رنگ پوشیده شده است. مناطق روشن
رنگی «ناحیه» و قسمتهای تاریک تر «کمربند» نامیده میشوند. کمربندها و
ناحیهها به موازات استوای سیاره قرار دارند.
اما Juno
تنها به جهش تشعشعی اتکاء نمی کند. دانشمندان مسیری را
طراحی کرده اند که Juno را به
اطراف قطبهای ژوپیتر می رساند که کمترین زمان ممکن را صرف سوزاندن تسمه های
تشعشعاتی اطراف خط استوایی ژوپیتر میکند. همچنین مهندسین از
سیستم ها و مدارات الکترونیکی استفاده می نمایند که تاکنون در محیط های
تشعشعی شدید تر و خشن تر از زمین مانند Martin
آزمایش شده اند اما با این حال میزان تشعشعات در ژوپیتر
بسیار فراتر از آن است. بخش هایی از مدارات از تانتالیوم یا تنگستن٬ دیگر
فلز مقاوم در برابر تشعشع ساخته شده اند.برخی از مونتاژها نیز از روش های
ترکیبی خاص خودشان محافظت می شوند.
بسته بندی مونتاژها در
کنار یکدیگر بنوعی به آنها اجازه محافظت از مجاورت خود را نیز می دهد.
بعلاوه مهندسین مس و نوارهای استیل ضدزنگ را مانند زره زنجیره ای در اطراف
سیمهای متصل شده به بوردهای الکترونیکی و سایر قسمتهای سفینه می پیچند.
به گفته مک آلپین، JPL
قطعات جهش را در محیط تشعشعی مشابه با ژوپیتر
امتحان می کند تا مطمئن شود این طرح قادر به دربرگرفتن فشار پرواز فضایی و
محیط ژوپیتر می باشد یا خیر.
آنها قطعات سفینه را در
وان آزمایش مخصوص با آستر سربی با اشعه گاما از قرصهای کبالت رادیواکتیو
شکل می اندازند و نتایج را برای هیئت اعزامی Juno تجزیه و
تحلیل می کنند.
این جهش در 19 ماه می در
اتاق استریل high_bay Lockheed Martin با مقیاس
نیروی محرکه Juno بالا برده شد.
البته آزمایشات بیشتری نیز
پس از مونتاژ تمام قطعات و تکمیل فضاپیما صورت خواهد گرفت. فرایند آزمایش و
مونتاژ نصب پانل های خورشیدی نیز گمان میرود که تا بهار سال آینده طول
بکشد. این نخستین فضاپیمای ارسالی به ژوپیتر می باشد که تماماً بر اساس
پانل های انرژی خورشیدی پیاده سازی و ساخته شده است. چنین
انتطار می رود که Juno در آگوست سال 2011 به راه انداخته شود.
Tim Gasparrini٬ مدیر برنامه Lockheed Martin گفت: مونتاژ Juno
بخوبی پیش می رود. ما شماره پرواز و ترکیبات
مربوط به دستگاههای خودکار سفینه در واحد آزمایش را داریم که روی جهش
تشعشعاتی برای آزمایش سیستم نصب شده اند و همچنین نخستین ابزار یعنی
رادیومتر مایکروویو را نیز نصب کرده ایم.
Scott Bolton ٬از موسسه تحقیق
جنوب غربی در تگزاس گفت: JPL ماموریت Juno
را برای جستجوگر اصلی اداره می کند. سیستم های فضایی Lockheed Martin در Denver٬ Colo٬ این سفینه را
می سازد و آژانس فضایی ایتالیا در ساخت یک ابزار طیف سنج مادون قرمز و بخشی
از آزمایشات علمی رادیوئی همکاری می کنند.
ترجمه نعیمه افشار از NASA
|
|
|
برچسبها: سفر فضایی |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
طراحی فیلتر emi |
|
پنجشنبه سوم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
تمامی دستگاه ها و ادوات سوئیچینگ مثل منابع تغذیه ، اینورترها و …. توی
ورودیشون باید فیلتر EMI قرار داد .EMI مخفف Electromagnetic Interference
هست که جلوگیری میکنه از تداخل مغناطیسی و همچنین جلو گیری میکنه از خارج
شدن و وارد شدن هامونیک های فرکانس بالا به مدار.
نام کامل کتاب : EMI Filter Design
نویسنده : Richard Lee Ozenbaugh ، دانشگاه کالیفرنیا
فرمت : pdf
رشهای مختلفی برای طراحی وساختن اینورتر ( مبدل dc به ac) وجود
داره ، اما بهترین روش ، روشی که توی اون ترانس قدرت ، ترانس فرکانس بالا
(هسته فریت) باشه و از ترانس فرکانس پایین (هسته آهن ) استفاده نشه. برای
این که با این کار حجم و وزن اینورتر 10 ها برابر کم میشه و میتونیم توی یک
فضای کم مبدل های بسیار پر قدرت بسازیم. توی شکل زیر یک نمونه اینورتر می
بینید که برای افزایش ولتاژ AC خروجی باید از ترانس هسته آهن استفاده کرد:
در اینورترهای معروف به High Frequency Link Inverter میشه با استفاده
از ترانس هسته فریت دامنه ولتاژ رو افزایش داد . برای این کار علاوه بر یک
مدار پل که توی شکل بالا می بینید به یک ترانس هسته فریت و یک مدار اضافه
داریم . وظیفه این مدار اضافه اینه که سیگنال PWM رو که از ترانس هسته فریت
عبور دادیم یکسو کنه ، وبعدش نیم سیکل ، PWM رو در جهت مثبت داشته باشم و
نیم سیکل منفی.
نمونه مداری که از ترانس فرکانس بالا استفاده شده :
برای روشن شدن مطلب به شکل موجهای قسمتهای مختلف دفت کنید:
شکل موج 1 : خروجی قسمت اول مداره که SPWM رو به یک سیگنال AC متقارن
تبدیل کرده و با استفاده از ترانس هسته فریت دامنه رو افزایش داده .
شکل موج 2 : خروجی قسمت دومه که یک Active rectifier قرار داره . توی این قسمت SPWM باز سازی میشه
شکل موج 3 : مربوط به خروجی مدار سومه. توی این قسمت نیم سیکل 50 هرتز ، SPWM مثبت و نیم سیکل 50 هرتز ، SPWM منفی میشه.
شکل موج 4 : خروجی بعد از فیلتر ، 220 ولت 50 هرتز سینوسی
* استفاده از اکتیو رکتی فایر برای اینه که انرژی ذخیره شده در بارهای
پسیورو به باطری منتقل کرد و الا میشد از یکسوساز معمولی هم استفاده کرد.
*همونطور که گفتم به چندین روش میشه اینورتر 50 هرتز با استفاده از هسته فریت درست کرد ، اینجا روش Active Rectifier مد نظرمه.
سنسور ACS752SCA-100 یکی از سنسورهای خوب برای نمونه گیری جریان که هم ابعاد مناسبی داره و هم قیمتش مناسبه .
Pin 1: VCC
Pin 2: Gnd
Pin 3: Output
Terminal 4: + Ip
Terminal 5: – Ip
ولتاژ مورد نیاز برای تغذیش 5+ ولته ، پایه
های 4 و 5 در مسیر جریان قرار میگیرن ، با کم و زیاد شدن جریان ولتاژ خروجی
که پایه 3 سنسوره طبق منحنی زیر تغییر میکنه :
 به
ازای جریان صفر آمپر ، در خروجی سنسور 2.5 ولت هست ، حالا اگه جریان در
جهت مثبت زیاد بشه ولتاژ خروجی شروع میکنه از 2.5 ولت بیشتر شدن و تو 100
آمپر به 4.5 ولت میرسه و اگه جریان در جهت منفی زیاد بشه خروجی از 2.5 ولت
شروع میکنه کم شدن و تو 100- آمپر به 0.5 ولت میرسه .
پهنای باند این سنسور 50KHz وبلوک دیاگرام داخلی سنسور به این صورته :
یکی از بهترین آی سی های برای درایو IGBT ، آی سی HCPL316 هست . چون تمام چیزهایی که برای درایو کردن یک سوئیچ لازم هست داره .
این آی سی 16 پایست و هر آی سی فقط مخصوص درایو یک IGBT .
این آی سی SMD هست ، بنابراین جای زیادی توی بردها نمی گیره . فقط
باید برای هر درایور یک تغذیه ایزوله درست کرد . مدار زیر یک نمونه مدار
عملی برای راه اندازی این آی سی هستش و بعد از اون به بعضی از مشخصات این
آی سی اشاره میکنم :
ورودی ایزوله : این آی سی توی ورودیش یک اپتوکوپلر
داره که سیگنال PWM یا هر سیگنال دیگه رو که از قسمت کنترل و ولتاژ پایین
میاد از قسمت ولتاژ بالا و IGBT ایزوله میکنه
دارای حفاظت اتصال کوتاه : برای اینکه در موقع اضافه
بار و یا اتصال کوتاه IGBT آسیب نبینه ، یک نمونه ولتاژ از دو سر سوئیچ
(پایه کلکتور و امیتر) میگیره و با یک ولتاژ مرجع مقایسه میکنه ، اگر این
ولتاژ از اون حد بیشر بشه ، PWM رو قطع میکنه و سوئیچ رو خاموش میکنه .
همزمان با این اتصال کوتاه شدن پایه FAULT که ACTIVE LOW هست 0 میشه و به
مدار کنترل اعلام خطا میکنه و تا زمانی که فرمان RESET نیاد سیگنال PWM
آزاد نمیشه و سوئیچ خاموش میمونه. * دامنه حفاظت جریان با سری کردن
دیودها در پایه DESAT قابل تنظیمه *
دارای حفاظت UVLO : اگر دامنه ولتاژ گیت از یک حدی
کمتر بشه IGBT تو ناحیه خطی قرار میگیره و احتمال آسیب دبدنش حتمیه . برای
اینکه این اتفاق نیفته یک نمونه از این ولتاژ گرفته ، اگر از یک حدی کمتر
بشه سیگنال رو قطع میکنه و پایه FAULT فعال میشه .
جریان خروجی بالا : جریان خروجی تا 2 آمپر میتونه باشه
سرعت بالا : ماکزیمم سرعت سوئیچ این آی سی 500nS که واقعاً عالیه.
امکان اعمال ولتاژ منفی به گیت : تو مدارات قدرت و
توان بالا برای اینکه خیلی سریع IGBT خاموش بشه باید به جای ولتاژ صفر ،
ولتاژ منفی به گیت بدیم ، این ولتاژ لروماً خیلی زیاد هم نیست مثلا میشه 5V
منفی داد. تو این آی سی میشه به پایه VEE ولتاژ منفی داد.
چندین مشخصه خوب دیگه هم داره که توی دیتا شیت میتونید مراجعه کنید و بخونید ، من به چند گزینه مهم اکتفا کردم.
IGBT با وجود تمام حسن هایی که نسبت به ماسفت داره ، فقط یک مقداری درایو کردن اون نسبت به ماسفت مشکل تره .
تو راه اندازی ماسفتهای قدرت اگه ولتاژ گیت – سورس بیشتر از 10V
بشه مطمئنیم ماسفت روشن شده و فرقی بین جریان درین با ولتاژهای
گیت12V و 15V نیست . و اگر ولتاژ گیت – سورس نزدیک به 0V باشه مطمئنیم که
ماسفت خاموشه .
ولی IGBT ها به این صورت نیستند بین 12V و 15V ولتاژ گیت – امیتر تفاوت
بسیاری در جریان کلکتور هست و باید با توجه به کاتالوگ IGBT ولتاژ مناسب
رو برای روشن کردن IGBT اعمال کرد. اگر به این نکته دقت نشه ، ممکنه IGBT
کاملاً روشن نشه و توی ناحیه خطی کار کنه
و سبب بشه تلفات زیاد بشه ، گرما زیاد بشه ، خنک کاری سخت بشه و یا حتی
IGBT بسوزه . با توجه به شکل زیر که منحنی رابطه Vge و Ic یک مدل IGBT
قدرت هست ، میشه تفاوت رو فهمید
 تفاوت
جریان کلکتور رو با ولتاژ گیت 12.5V و 10V تقریباً 100 آمپره . این یعنی
اینکه تفاوت 100 برابری تو تلفات استاتیکی IGBT . اگر به این نکته تو درایو
IGBT دقت کنید هم راندمان زیاد میشه ، خنک کاری راحت تر میشه و حجم و وزن
مدار کمتر میشه.
نکته بعدی در مورد خاموش کردن IGBT اینه که چون ظرفیت خازنی بین گیت –
امیتر زیاده ، برای این که سریعتر خاموش بشه باید به جای این که ولتاژ 0
ولت به گیت داد ، باید ولتاژ منفی اعمال کرد تا خازن با شیب تند تری تخلیه
بشه و IGBT سریعتر خاموش بشه .
برای شارژ کردن باطری ، با استفاده از lm2576 باید یک مدار به مدار اصلی اضافه کنیم تا بتونیم جریان رو محدود کنیم .
برای این کار نمونه جریان رو با استفاده از یک مقاومت می گیریم ، تقویت
می کنیم و به مدار جبرانساز اعمال می کنیم. سپس خروجی این مدار را با فیدبک
ولتاژ با استفاده از دو دیود ، OR می کنیم.
مدار زیر یک مدار عملیه ، برای شارژر باطری . تو این مدار برای تنظیم
جریان از مدار دیجیتالی استفاده کرده که میشه به جای کل اون تیکه ، یک
پتانسیومتر معمولی گذاشت.
 به غیر از این مدار شرکت national چند صفحه در مورد این موضوع ، application note داره که می تونید اونو از لینک زیر دانلود کنید.
یک مقاله مختصر و مفید از پرفسور علی کیهانی استاد دانشگاه اوهایو ،
در مورد اینورتر های 3 فاز (مبدل dc به ac ) رو برای دانلود می زارم.
سر فصلهای این مقاله به این شرحه :
(I. Voltage Source Inverter (VSI
A. Six-Step VSI
B. Pulse-Width Modulated VSI
II. PWM Methods
A. Sine PWM
(B. Hysteresis (Bang-bang
C. Space Vector PWM
در فصل اول در مورد 6 مرحله سوئیچ زنی
اینورتر 3 فازه ، سیگنالها و روابط اون صحبت شده. و در قسمت دوم در مورد
سیگنال pwm و روابط اون گفته شده
در فصل دوم ، 3 متد اصلی تولید pwm شرح داده شده.
متد اول : متد متداول مقایسه سینوسی و مثلثی که همون spwm معمولیه
متد دوم : روش هیستر زیس مد ، در این روش بدون نیاز به مثلثی ، با استفاده از مدار هیسترزیس pwm ساخته میشه
متد سوم : روش برداری ، این روش هم فوق
العاده کاربردیه . در این روش تابع سینوسی تو منحنی d , q قرار داده میشه و
حول محور مثلثاتی می چرخه و سیگنال pwm برای اعمال به مدار ساخته میشه.
دانلود مقاله
آی سی IR2111
یک درایور ماسفته. اکثر آی سی های شرکت IR که با IR21 شروع می شن درایور
ماسفت یا IGBT هستند. تنوعشون هم زیاده ، اما این آی سی هم قیمتش مناسبه ،
هم 8 پایست و کوچیک.
 این
آی سی فقط 1 ورودی داره که اونو برای ماسفت high side در نظر میگیره ، و
ورودی رو معکوس میکنه و سیگنال گیت ماسفت low side رو میسازه. طراح هایی که
دوست دارن هر دو تا سیگنال ماسفت درایور در اختیار خودشون باشه ، و یا
اینکه می خواهند dead time رو خودشون تعیین کنند این آی سی مناسب نیست. چون
اونو داخلی میسازه و قابل تغییر دادن نیست. مدت زمان dead time برابر با
650ns است.
تاخیر در روشن شدن این آی سی 750ns و تاخیر در خاموش شدنش 150ns است. این آی سی برای فرکانس های بالا توصیه نمیشه.
ولتاژ تغذیه آی سی تا 20 ولته و ولتاژ قسمت قدرت تا 600 ولت میتونه باشه.
 نحوه
کارکرد آی سی هم خیلی سادست. وقتی که ماسفت پایین روشن می شود خازن بین
پایه های VB و VS از مسیر Vcc ، دیود و ماسفت low side تقریباً اندازه
Vcc شارژ می شود. وقتی فرمان روشن شدن ماسفت بالایی می آید ، آی سی این
خازن شارژ شده را دو سر گیت – سورس ماسفت بالایی می اندازد و سبب روشن شدن
آن ماسفت می شود. در انتخاب این خازن و دیود باید دقت کرد. به این نکته
توجه کنید اگر فرکانس بالا کار می کنید حتماً از دیود fast استفاده کنید.
در عیب یابی کردن مدار در صورت کار نکردن بیشتر به این قسمت توجه کنید.
10A Switching step down Regulator
در مدارهایی که نیاز به یک مبدل DC به DC با جریان بالا نیاز دارید می تونید از آی سی L4970 استفاده کنید. این آی سی یک مبدل Buck سادست که با توجه به کاتوگ به راحتی می تونید راه اندازیش کنید.
جریان خرو جی این آی سی 10 آمپره ، ماکزیمم
ولتاژ ورودی 50 ولت و محدوده ولتاژ خروجیش از 5.1 تا 40 ولت میتونه تغییر
کنه .یک سری محاسن خوب نسبت به تیپ آی سی های LM2576 داره که به بعضی از
اونها اشاره می کنم.
1- میشه فرکانس اسیلاتور رو با R و C تغییر داد و فرکانس سوئیچینگ رو به دلخواه تنظیم کرد.
2-پایه COMP رو بیرون آی سی گذاشته که میشه مدار PID رو به راحتی بست.
3- پایه SYNC داره که تو جاهایی که چند تا از این آی سی ها استفاده با هم سنکرون کرد تا EMI و EMC کاهش پیدا کنه
4- پایه Reference داره. میشه از این 5 ولت ثابت برای خیلی چیزها استفاده کرد.
5- مدار Soft Start قابل تنظیم با خازن داره.
6- مدار RESET مفصل داره
7-حفاظت اتصال کوتاه هم که از ملزوماته.
High Voltage Switching Power Supply Measurement
در ساخت منابع تغذیه سوئیچینگ ولتاژ بالا یکی ازمسائلی که مهم هست
اندازه گیری ولتاژ خروجی یا بهتر بگم نمونه گیری از ولتاژ خروجی برای اینکه
به مدار فیدبک اعمال کنند و ولتاژ خروجی رو تثبیت کنند. خیلی را ه ها برای
تثبیت ولتاژ خروجی میشه انجام داد اما اگر میخواهیم کمترین ریپل ولتاژ رو
در خروجی داشته باشیم بهترین کار اینه که نمونه گیری دقیقاً از ولتاژ
خروجی باشه. برای این کار 2 تا راه رو به شما پیشنهاد میکنم.
1- استفاده از سنسور ولتاژ اثر هال
این روش اندازه گیری دقیق ترین روش اندازه گیری است ، با این روش می
توان در منابع تغذیه سوئیچینگ ولتاژ بالا ، به بهترین پارامترها رسید و
کمترین ریپل را در خروجی داشت.
سنسورهای High Voltage موجود در بازار در حال حاضر ماکزیمم تا 6000V را
می توانند اندازه گیری کنند در ولتاژ های بالاتر از این مقدار نمی توان
از این روش استفاده کرد.
قیمت این سنسورهای ولتاژ بالا نسبتاً گران است. البته جایی که دقت دستگاه بالاست باید از این روش استفاده کرد.
ابعاد این سنسور نسبتاً بزرگ است و کسانی که می خواهند از این مدل
سنسورها برای دستگاه خودشون استفاده کنند به این موضوع توجه داشته باشند تا
پیش بینی فضای لازم رو لحاظ کنند.
2- استفاده از سنسور جریان برای اندازه گیری ولتاژ
این روش دقت روش 1 رو نداره ، اما در ولتاژ های خیلی بالا ناچار به کارگیری این روش هستیم.
در این روش باید در خروجی منبع تغذیه ولتاژ بالا مقاومت قرارداده و با
این مقاومتها سنسور جریان را سری کرد. چون در مقاومت نسبت جریان و ولتاژ
کاملاً خطی است بنابراین از نمونه جریان خروجی سنسور می توانیم به عنوان
ولتاژ فیدبک استفاده کنیم.
در این روش دقت به چند نکته سبب بالا رفتن دقت مدار می شود:
1- مقاومتها باید کمترین تغییرات را نسبت به دما داشته باشند.
2- هرچه جریان نامی سنسور کمتر باشد دقت بیشتر می شود.
برچسبها: فیلتر ها |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
فضای مجازی |
|
پنجشنبه سوم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
آژانس فضایی آمریکا (
ناسا) اعلام کرد شبیهسازی و فضای مجازی چند منظوره به نام MMOجهت
استفاده محققان و دانشجویان راه اندازی کرده است.
به گزارش روز یکشنبه شبکه
خبری سیانان، این فضای مجازی در گام اول، برای آموزش مهندسان و
دانشمندان گوناگون هوا وفضا طراحی شده است.
ناسا براین باور است که
این محیط مجازی به دانشمندان و مهندسان برای تکمیل طرحهایشان کمک خواهد کرد
و یک تصویر از اکتشافات فضائی برای آنها ارائه خواهد کرد. این محیط ترکیبی
از عناصرمختلف مجازی با کیفیت بالا است که برای ادامه تحصیلات دانشجویان
در دوره دستیاری ماموریتهای فضایی بسار مفید است.
دانشمندان ناسا در " مرکز تحقیقات امیس" درایالت سانفرانسسکو این روش و ایده را برای آموزش و تربیت محققان تدوین و طراحی کردهاند.
ناسا امید وار است این محیط و فضای مجازی روزی به صورت عمومی برای تمام ماموریتهای مجازی قابل استفاده باشد.
"سایمن وردین"، مدیر طرحهای ناسا گفت، ناسا به شدت تلاش میکند تافضای مناسبی برای استفاده چند منظوره مردم فراهم آورد.
وی سال گذشته میلادی در"
کنفرانس بینالمللی فضا" گفت :تلاش میشود تا این طرح مهم تمام پروازها و
مامویتهای فضایی را پوشش دهد و در آینده نزدیک مقدمات سفر مردم عادی به
سطح کره ماه را فراهم سازد.
این طرح به پیشنهاد
"اداره آموزش تکنولوژی طرحهای ناسا" راه اندازی شده است. این مرکز در نظر
دارد که ارائه خدمات آموزشی ، پژوهشی و فناوری را از این طریق ارتقاء دهد.
ناسا میگوید، این روش جالب ومهم برای یادگیری وکسب مهارتها و هم چنین جویندگان کار نیز مفید خواهد بود.
وی افزود، دنیای مجازی و
شبیهسازی بستر مناسبی برای یادگیری ،تحقیقات شیمیایی ، سلولهای زنده ،
تعمیرات اساسی فضائی ، آزمایشها و قوانین فیزیک است.
در طرح MMOناسا از
تمام توانمندیها، قوانین و تجربیات حاصله علم فیزیک استفاده شده است و برای
تمام دانشجویان و محققان گروههای علوم پایه ، مهندسی و ریاضی کاربرد دارد.
ارتش آمریکا هم اکنون ار ابزارها و امکانات این فضای مجازی برای آموزش سربازان ، نیروهای تازه کار و کارکنان خود استفاده مینماید.
ناسا از تمام سازمانها خواسته است تا انتظاراتشان را از این پدیده جدید اعلام کنند.
برچسبها: فضای مجازی |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
ربات ها |
|
پنجشنبه سوم فروردین 1391 |
|
|
| |
|
کلمه ربات توسط Karel Capek
نویسنده نمایشنامه R.U.R (روباتهای جهانی روسیه) در سال 1921 ابداع شد.
ریشه این کلمه، کلمه چک اسلواکی(robatic) به معنی کارگر میباشد.
در
نمایشنامه وی نمونه ماشین، بعد از انسان بدون دارا بودن نقاط ضعف معمولی
او، بیشترین قدرت را داشت و در پایان نمایش این ماشین برای مبارزه علیه
سازندگان خود استفاده شد.
البته پیش از آن یونانیان مجسمه متحرکی ساخته بودند که نمونه اولیه چیزی بوده که ما امروزه ربات مینامیم.
امروزه
معمولاً کلمه ربات به معنی هر ماشین ساخت بشر که بتواند کار یا عملی که
بهطور طبیعی توسط انسان انجام میشود را انجام دهد، استفاده میشود.
بیشتر رباتها امروزه در کارخانهها برای ساخت محصولاتی
مانند اتومبیل؛ الکترونیک و همچنین برای اکتشافات زیرآب یا در سیارات دیگر
مورد استفاده قرار میگیرد.
ربات یک ماشین الکترومکانیکی هوشمند است با خصوصیات زیر:
* می توان آن را مکرراً برنامه ریزی کرد.
* چند کاره است.
* کارآمد و مناسب برای محیط است.
قانون رباتیک مطرح شده توسط آسیموف:
1- ربات ها نباید هیچگاه به انسانها صدمه بزنند.
2- رباتهاباید دستورات انسانها را بدون سرپیجی از قانون اوّل اجرا کنند.
3- رباتها باید بدون نقض قانون اوّل و دوم از خود محافظت کنند.
رباتها دارای سه قسمت اصلی هستند:
مغز که معمولاً یک کامپیوتر است.
محرک و بخش مکانیکی شامل موتور، پیستون، تسمه، چرخها، چرخ دندهها و …
سنسور که میتواند از انواع بینایی، صوتی، تعیین دما، تشخیص نور، تماسی یا حرکتی باشد.
با این سه قسمت، یک ربات میتواند با اثرپذیری و اثرگذاری در محیط کاربردیتر شود.
اجزاي يك ربات با ديدي ريزتر :
** وسایل مکانیکی و الکتریکی شامل :
* شاسی، موتورها، منبع تغذیه،
* حسگرها (برای شناسایی محیط):
* دوربین ها، سنسورهای sonar، سنسورهای ultrasound، …
* عملکردها (برای انجام اعمال لازم)
* بازوی ربات، چرخها، پاها، …
* قسمت تصمیم گیری (برنامه ای برای تعیین اعمال لازم):
* حرکت در یک جهت خاص، دوری از موانع، برداشتن اجسام، …
* قسمت کنترل (برای راه اندازی و بررسی حرکات روبات):
* نیروها و گشتاورهای موتورها برای سرعت مورد نظر، جهت مورد نظر، کنترل مسیر، …
مزایای رباتها:
1- رباتیک و اتوماسیون در بسیاری از موارد می توانند ایمنی، میزان تولید، بهره و کیفیت محصولات را افزایش دهند.
2- رباتها می توانند در موقعیت های خطرناک کار کنند و با این کار جان هزاران انسان را نجات دهند.
3- رباتها به راحتی محیط اطراف خود توجه ندارند و نیازهای انسانی برای آنها مفهومی ندارد. رباتها هیچگاه خسته نمی شوند.
4- دقت رباتها خیلی بیشتر از انسانها است آنها در حد میلی یا حتی میکرو اینچ دقت دارند.
5- رباتها می توانند در یک لحظه چند کار را با هم انجام دهند ولی انسانها در یک لحظه تنها یک کار انجام می دهند.
معایب رباتها:
1- رباتها در موقعیتهای اضطراری توانایی پاسخگویی مناسب ندارند که این مطلب می تواند بسیار خطرناک باشد.
2- رباتها هزینه بر هستند.
3- قابلیت های محدود دارند یعنی فقط کاری که برای آن ساخته شده اند را انجام می دهند.
برای مثال امروزه برای بررسی وضعیت داخلی رآکتورها از ربات استفاده می شود تا تشعشعات رادیواکتیو به انسانها صدمه نزند.
تأثیر رباتیک در جامعه:
علم رباتیک در اصل در
صنعت بهکار میرود و ما تأثیر آن را در محصولاتی که هر روزه استفاده
میکنیم، میبینیم. که این تأثیرات معمولاً در محصولات ارزانتر دیده
میشود.
رباتها معمولاً در مواردی استفاده میشوند که بتوانند کاری را
بهتر از یک انسان انجام دهند یا در محیط پر خط فعالیت نمایند مثل اکتشافات
در مکانهای خطرناک مانند آتشفشانها که میتوان بدون به خطر انداختن
انسانها انجام داد.
مشکلات رباتیک:
البته مشکلاتی هم
هست. یک ربات مانند هر ماشین دیگری، میتواند بشکند یا به هر علتی خراب
شود. ضمناً آنها ماشینهای قدرتمندی هستند که به ما اجازه میدهند کارهای
معینی را کنترل کنیم.
خوشبختانه خرابی رباتها بسیار نادر است زیرا
سیستم رباتیک با مشخصههای امنیتی زیادی طراحی میشود که میتواند آسیب
آنها را محدود کند.
در این حوزه نیز مشکلاتی در رابطه با انسانهای
شرور و استفاده از رباتها برای مقاصد شیطانی داریم. مطمئناً رباتها
میتوانند در جنگهای آینده استفاده شوند. این میتواند هم خوب و هم بد
باشد. اگر انسانها اعمال خشونت آمیز را با فرستادن ماشینها به جنگ یکدیگر
نمایش دهند، ممکن است بهتر از فرستادن انسانها به جنگ با یکدیگر باشد.
رباتها میتوانند برای دفاع از یک کشور در مقابل حملات استفاده میشوند تا
تلفات انسانی را کاهش دهد. آیا جنگهای آینده میتواند فقط یک بازی
ویدئویی باشد که رباتها را کنترل میکند؟
مزایای رباتیک:
مزایا
کاملاً آشکار است. معمولاً یک ربات میتواند کارهایی که ما انسانها
میخواهیم انجام دهیم را ارزانتر انجام دهد. علاوه بر این رباتها
میتوانند کارهای خطرناک مانند نظارت بر تأسیسات انرژی هستهای یا کاوش یک
آتشفشان را انجام دهند. رباتها میتوانند کارها را دقیقتر از انسانها
انجام دهند و روند پیشرفت در علم پزشکی و سایر علوم کاربردی را سرعت
بخشند. رباتها به ویژه در امور تکراری و خسته کننده مانند ساختن صفحه
مدار، ریختن چسب روی قطعات یدکی و… سودمند هستند.
تاثیرات شغلی:
بسیاری
از مردم از اینکه رباتها تعداد شغلها را کاهش دهد و افراد زیادی شغل خود
را از دست دهند، نگرانند. این تقریباً هرگز قضیهای بر خلاف تکنولوژی جدید
نیست. در حقیقت اثر پیشرفت تکنولوژی مانند رباتها (اتومبیل و دستگاه کپی
و…) بر جوامع ، آن است که انسان بهرهورتر میشود.
آینده رباتیک:
جمعیت
رباتها به سرعت در حال افزایش است. این رشد توسط ژاپنیها که رباتهای
آنها تقریباً دو برابر تعداد رباتهای آمریکا است، هدایت شده است.
همه
ارزیابیها بر این نکته تأکید دارد که رباتها نقش فزایندهای در جوامع
مدرن ایفا خواهند کرد. آن ها به انجام کارهای خطرناک، تکراری، پر هزینه و
دقیق ادامه میدهند تا انسانها را از انجام آنها باز دارند.
 |
عرض : 250
طول : 333
حجم : 35 کیلوبایت
توضیحات : | |
 |
عرض : 250
طول : 333
حجم : 25 کیلوبایت
توضیحات : | |
 |
عرض : 566
طول : 377
حجم : 91 کیلوبایت
توضیحات : | |
 |
عرض : 250
طول : 167
حجم : 8 کیلوبایت
توضیحات : | |
 |
عرض : 250
طول : 167
حجم : 23 کیلوبایت
توضیحات : | |
 |
عرض : 108
طول : 160
حجم : 8 کیلوبایت
توضیحات : | |
 |
عرض : 301
طول : 460
حجم : 54 کیلوبایت
توضیحات : | |
يک روبوت گزارشگر که هم اکنون در آمريکا
در دست ساخت است، می تواند برای تهيه گزارش به نقاطی برود که حتی "جان
سيمپسون" خبرنگار پرسابقه بی بی سی قادر نيست در آنها پا بگذارد.
اين دستگاه که "کاوشگر افغانستان" نامگذاری شده است، برای سفر
به مناطق جنگی طراحی شده است و می تواند از خطرناکترين محيط ها که برای
گزارشگران واقعی قابل دسترسی نيست، عکس و صدا تهيه کرده و حتی به انجام
مصاحبه بپردازد...
سبک ترين و کوچکترين روبوت هليکوپتر دنيا ساخته
شده توسط شرکت سيکو اپسون در نمايشگاهی در توکيو به معرض تماشای عموم
گذاشته شده است. اين روبوت هفت سانت طول و ده گرم وزن داره. اگر چه خود
ربات از راه دور کنترل ميشه اما نياز به سيم برای اتصال به منبع الکتريسيته
داره.
جهت اطلاعتون کنترل هليکوپتر خيلی سخت تر از
کنترل هواپيماست. بالهای هواپيما در پايدار نگهداشتنش تو هوا خيلی موثره.
اما هليکوپتر فقط پره داره و پايداريش کمتره. به همين دليله که هواپيمای
بدون سرنشين ساخته شده ولی هليکوپتر بدون سرنشين هنوز در حال ساخته. البته
خب قابليت های پروازی هليکوپتر در عوضش بيشتره.
هنوز از جزييات اين پروژه اطلاعی ندارم ولی اين
گروه سه سال رو اين کار کردن تا تونستن هليکوپتری بسازن که خودش رو توی
هوا پايدار نگهداره. البته مسيرش توسط انسان کنترل ميشه. يه گروه در دانشگاه زوريخ ده
سال روی اين پروژه کار کردن و هليکوپتری ساختن که با جی پی اس مسيريابی
ميکنه. کافيه شما مختصات جغرافيايی مقصد رو بهش بدين و اون بدون برخورد به
مانعی خودش رو به مقصد ميرسونه.
يه گروه توی دانشگاه CMU هم روی اين موضوع کار ميکنند. در دانشگاه ما هم سمير بوعبدالله که دانشجوی دکتراست يک سالی ميشه که اين موضوع رو شروع کرده. عکس پايين پره های هليکوپتره و فعلا روی کنترل اين پره ها کار ميکنه.
جان کريستف هم
روی هواپيمای بسيار سبک وزن پايين کار ميکنه. اين ربات همه چی رو سر خود
داره. يعنی يه دوربين کوچولو، چند تا سنسور فاصله و باتری.
دانشمندان دانشگاه DUKE تونسته اند به يه ميمون ياد بدن چجوری
يه بازوی روبوتيکی رو تنها با فرستادن سيگنالهای مغزی کنترل کنه. اين
دانشمندان اول به ميمون ياد دادن چجوری با joystick بازوی ربات رو کنترل
کنه تا از روی اون الگوی سيگنال های مغزی رو شناسايی کنن. joystick به بازو
وصل نبوده، بلکه مغز ميمون از طريق يه کامپيوتر به بازو وصل بوده. اين
کامپيوتر سيگنال های مغز ميمون رو پردازش ميکرده و از روی اين سيگنال ها
دستورات لازم برای حرکت بازو رو استخراج ميکرده. joystick نقش واسطه داشته
برای اينکه ميمون رو وادار کنه دستوراتی از مغزش به دستهای خودش بفرسته تا
سيگنال هاش ضبط بشه.
در مرحله بعد اين joystick حذف شده و ميمون صرفا با اراده
کردن تونسته بازو رو حرکت بده. اين جور کارها به درد معلولين حرکتی ميخوره
که مغزشون سالمه اما سلولهای بافت های بدنشون قادر به فعاليت نيست يا اون
عضو بدنشون قطع شده. اونها از اين طريق ميتونن يه عضو مصنوعی رو کنترل
کنند. اين روش بخصوص برای دست مصنوعی خيلی اهميت داره.
بزرگترین ربات دنیا رو
معرفی کردم میرسیم به معرفی کوچکترین ربات دنیا. این ربات که الیس(Alice)
اسمش هست به اندازه یه حبه قنده. طول و عرض و ارتفاعش 2 سانتی متره.نمونه
رباتهای کوچولو در چند دانشگاه دیگه از جمله ام آی تی هم ساخته شده ولی یا اندازه اونا به این کوچیکی نیست یا اینکه به این اندازه خود مختار نیستند.
الیس
دو تا چرخ داره و هر چرخ به یه موتور ساعت وصله! این موتورها موتورهای یه
نوع ساعت خیلی دقیق سواچ هستند و کنترلشون با کنترل موتورهای عادی فرق داره
و خیلی پیچیده تره.
موتورهای ساعت به صورت تجاری موجود نیستند و
شرکت سواچ هم علاقه ای به کار رباتیکی نداره به همین دلیل این ربات فقط
جنبه تحقیقاتی داره و نتونسته به صورت محصول تجاری به بازار بیاد. ما موتور
ساعت رو می بُریم و دو تکه میکنیم و فقط از یه قسمتش که شامل سیم پیچ و
چرخ دنده های خیلی ریزه استفاده میکنیم. چرخ سوم ربات که فقط یه نقطه اتکا
برای پایدار نگهداشتن ربات هست ته یه سوزن ته گرده که به چارچوب پلاستیکی
ربات فرو شده! و در حقیقت چرخ نیست فقط رو سطح صاف سُر میخوره.
این ربات چهار تا سنسور مادون قرمز داره و با
اونا اشیا اطراف رو تا فاصله سه- چهار سانتی متری تشخیص میده. یه سنسور جلو
ربات نصب شده یکی عقب و دو تای دیگه هم قسمت جلو سمت راست و چپ. یه ماژول
دریافت سیگنال از کنترل تلویزیون هم داره(اون نیم کره سیاه رنگ) که میتونین
با استفاده از کنترل های موجود در بازار به اون دستور بدین.
چارچوبی که اجزاء ربات روش سوار شدن یه فریم پلاستیکیه برای
محکم نگهداشتن اجزاء به اضافه خود PCB یعنی به خاطر کوچیک کردن ربات خود
PCB رو نازک گرفتن که بشه به صورت مکعب درش آورد. باتری قابل شارژ ربات تو
این مکعب تو خالی جا میگیره و بزرگترین قسمت رباته. با دقتی که در انتخاب
قطعات الکترونیکی و مکانیکی صورت گرفته تا مصرف ناچیزی داشته باشند، باتری
شارژ شده از دو ساعت تا ده ساعت انرژی لازم رو برای حرکت ربات تامین میکنه.
یه بورد شارژ و برنامه ریزی هم ساخته شده براش که با اتصال به پورت سریال
کامپیوتر میشه برنامه توش آپلود کرد و در صورت لزوم برنامه رو دیباگ کرد.
یه میکرو پروسسور PIC16F877 هم داره که هشت
کیلو بایت فضای برنامه، 368 بایت رجیستر و 256 بایت EEPROM داره. حالا تو
این هشت کیلو بایت هم باید کنترل موتور و خوندن سنسورها و ارتباط از راه
دور جا بشه و هم رفتارهای دیگه. سرعت ربات یه مگاهرتزه و امکان اضافه کردن
سنسورهای دیگه بالای ربات وجود داره. تا حالا تجهیزاتی مثل بورد ارتباط
رادیویی، ماژول ارتباطی ایردا، دوربین خطی و دوربین رنگی(از همون هایی که
تو موبایل ها استفاده میشه) براش ساخته شده.
از این ربات حدودا دویست تا ساخته شده که حدود 10 تاش تو دانشگاه Caltech برای مطالعه رفتار جمعی استفاده میشه. حدود 20 تاییش دست بیولوژیست های بلژیکی و فرانسویه برای مطالعه رفتار سوسکها!، حدود ده تای دیگه دست بیولوژیست های سوییسیه برای مطالعه رفتار مورچه ها. بیست تای دیگه دست دانشجوهای فوق لیسانسه برای پروژه های ترمشون. یه چند تاییش هم روی اینترنته!!
برنامه
ریزی برای حفر بزرگترین تونل دنیا در کوههای آلپ از سال 92 آغاز شد. این
تونل که "گاتارد" نام داره برای اتصال خط آهن سوییس به خط آهن اروپا بخصوص
کشور ایتالیا و در دو خط موازی و مجزا ساخته میشه(در حقیقت میشه گفت دو تا
تونل). ساخت اون از سال 2001 در 5 نقطه مجزا شروع شده و دو میلیارد فرانک
سوییس (حدود یک و نیم میلیارد دلار) هزینه خواهد داشت.
برای حفر تونل از
ماشین هایی استفاده میشه که خاص این تونل طراحی شده اند و TBM-Tunneling
Boring Machine نامیده میشن. قطر این ماشین که عکسش رو در بالا مشاهده
میکنین 9 متره و طول اون 410 متر(یعنی 4 تا زمین فوتبال کنار هم). البته
عکس بالا عکس ماکت ماشینه که من از مرکز اطلاعاتشون گرفتم. برای دیدن خود
ماشین و تونل باید از چند ماه قبل هماهنگ کرد باهاشون و به این سادگی ها
نمیشه.
این ماشین تمام کارهای مربوط به حفر تونل رو با هم انجام میده.
قسمت جلو اون که تو عکس واضحه شامل یه سری تیغه برای خرد کردن سنگ هاست.
قسمت قرمز رنگ یه پرس هیدرولیکیه که تیغه رو فشار میده به جلو. بین این دو
قسمت یه قسمت تعبیه شده برای کار گذاشتن شبکه های فلزی که دیواره تونل رو
محکم نگه دارن و از فرو ریختنش جلو گیری کنن. فشار لازم برای پرس و سپس پیچ
کردن این شبکه ها رو باز همون پرس قرمز رنگ تامین میکنه. قسمت بعد یه بازو
با سه درجه آزادیه و گریپر اون یه لوله حمل میکنه که پودر سیمان مخصوص رو
روی شبکه فلزی و دیواره تونل پخش میکنه. قسمت های عقب تر ماشین مواد لازم
رو برای ماشین آماده میکنن یا خرده سنگها رو به بیرون منتقل میکنند.
مکانیزم حرکتی ماشین هم در زیر اون تعبیه شده و یه سری پای هیدرولیکی وظیفه
حرکت ماشین به جلو رو انجام میدن. امکان تغییر زاویه تیغه و در نتیجه
تغییر مسیر تونل هم وجود داره.
+ نوشته شده در پنجشنبه نهم فروردین 1386ساعت 0:59 توسط هاله میرزایی
| نظر بدهید
نحوه حرکت کردن ربات رو میگن لوکوموشن. رباتهای موبایل عمدتا چرخ
دارن، دلیلش هم سادگی مکانیکی، هزینه کمتر و سادگی معادلات سینماتیکی و
دینامیکيه. اما جالب اینه که هیچ موجود زنده ای(به جز یه باکتری) وجود
نداره که از چرخ برای حرکت استفاده کنه. دلیلش هم اینه که اعضای بدن
موجودات زنده نمیتونن ناپیوسته باشن. موتور الکتریکی از طریق القا مغناطیسی
توی سیم پیچ ها انرژی لازم رو برای چرخش موتور ایجاد میکنه، اما خون
موجودات زنده که نمیتونه از طریق القا به سلولهای قسمت چرخانِ موتور، انرژی
برسونه. مکانیزم حرکتی موجودات زنده باید پیوستگی داشته باشه و به بدنشون
وصل باشه. به همین دلیل موجودات زنده یا پا دارند یا بال یا باله که به بدن
متصله.
چرخ علیرغم سادگیش کاربرد ربات رو محدود به زمین صاف یا با ناهمواریِ کم میکنه
و میزان این ناهمواری هم به شعاع چرخ ربط پیدا میکنه. برای حرکت تو زمین
ناهموار، پا خیلی بهتر عمل میکنه چون پا نقطه تماس براش مهمه نه سطح تماس.
مساله مهم با رباتهای پادار، کنترل و هماهنگی پاهاست که خیلی مشکله. اولا
اگه بخوایم ربات با سرعت بالا حرکت کنه باید دینامیک قضیه هم وارد معادلات
کنترلی بشه. دوم اینکه بر خلاف رباتهای چرخ دار، هنگام سکون هم برای متعادل
نگهداشتن ربات باید انرژی مصرف بشه. سوم اینکه موتور زیادی مورد نیازه که
هزینه ساخت ربات و کنترل و هماهنگی اونا رو بالا میبره.
میدونین که اگه ربات بخواد در حالت سکون، بدون مصرف انرژی، تعادل داشته باشه باید حداقل سه نقطه اتکا داشته باشه(که میشه سه تا پا). و اگه بخواد حتی در لحظه حرکت هم سه نقطه اتکا داشته باشه باید حداقل چهار پا باشه که یکی رو در هر لحظه بلند کنه و سه تای دیگه تعادل رو حفظ کنن.
اما اگه بخوایم انرژی مصرف کنیم حتی با یه پا هم میشه ربات رو سر پا نگهداشت مثل وقتی بچه ها لی لی بازی میکنن.
روی
دو پا هم کار ساده ای نیست. بخصوص اگه بخوایم راه رفتنش مثل انسان باشه و
بدون حرکت محسوس خودش رو متعادل کنه. انسان به این دلیل میتونه خودش رو
بدون حرکتِ محسوس متعادل نگهداره که پاهاش به جای یه نقطه تماس(مثل
عنکبوتها)، یه سطح بزرگ تماس داره. شرکت هوندا در یه پروژه فوق سری که حدود
10 سال روی اون کار کردن و میلیون ها دلار هم خرجش شد تونستن یه ربات مثل
انسان بسازن که راه میره، از پله بالا میره و توپ فوتبال رو شوت میکنه:
اسمش هست آسيمو.
اما
هزینه این کار خیلی زیاده و نسبت به کاربردش مقرون به صرفه نیست. راه حلی
که هم فواید چرخ رو داشته باشه و هم فواید پا و مثل پا پرهزینه نباشه یه
راه حل ترکیبیه. یعنی گذاشتن چرخ روی پا. رباتهای زیادی
وجود دارند که از این مکانیزم استفاده کردن. اما بذارین دو تا از رباتهایی
که برای خودم آشنا تر هستن رو معرفی کنم. این دو ربات رو دکتر میشل لوریا که تازگی از تزش دفاع کرده و شده استاد یکی از دانشگاه های ایالت کِبِک کانادا ساخته.این دو ربات به خاطر شکل خاصشون SHRIMP به معنی میگو و OCTOPUS یعنی
اختاپوس نامگذاری شدن. شکل بالا سمت راست شريمپه، سمت چپی اونيه که ناسا
ساخته و پايينی هم اختاپوسه(گرچه از شکلشون کاملا پيداست)
یه ورژن خوشگل شده شریمپ به اسم SOLERO
برای آژانس تحقیقات فضایی اروپا ساخته شده که پنل خورشیدی هم روش نصب ميشه
تا انرژیش رو از نور خورشید بگیره. قراره این ربات در صورت تایید آژانس
برای ماموریت سیاره مریخ فرستاده بشه.
رباتیک حیطه کاری خود را به ارکسترها نیز کشانیده است. ارکستر فیلارمونیک توکیو اکنون یک عضو جدید دارد. این عضو کسی نیست جز ربات کوریو(Qrio) سونی که در روز سه شنبه 9 مارس ارکستر را برای اجرای سمفونی پنج بتهوون رهبری کرد.
چند روز پیش شرکت تویوتا نیز با معرفی ربات نوازنده خود را به جمع ربات سازان ژاپنی(سونی و هوندا) اضافه کرد. ربات اونها دارای لبهای مصنوعیه که با کمک انگشتان مصنوعی میتونه ترومپت بنوازه.
ربات یک کلمه گرفته شده از کشور چکسلواکی و
به معنی کارگر است. سابقه ساخت ربات به 270 سال قبل از میلاد مسیح
برمیگردد, زمانی که یونانیان به ساخت مجسمه های متحرک میپرداختند.
رباتهای
امروزی که شامل قطعات الکترونیکی و مکانیکی هستند در ابتدا به صورت
بازوهای مکانیکی برای جابجایی قطعات و یا کارهای ساده و تکراری که موجب
خستگی و عدم تمرکز کارگر و افت بازده میشد بوجود آمدند. اینگونه رباتها
جابجاگر (manipulator) نام دارند.
جابجاگرها معمولا در نقطه ثابت و در فضای کاملا کنترل شده
در کارخانه نصب میشوند و به غیر از وظیفه ای که به خاطر آن طراحی شده اند
قادر به انجام کار دیگری نیستند. این وظیفه میتواند در حد بسته بندی
تولیدات, کنترل کیفیت و جدا کردن تولیدات بی کیفیت, و یا کارهای پیچیده تری
همچون جوشکاری و رنگزنی با دقت بالا باشد.
نوع دیگر رباتها که
امروزه مورد توجه بیشتری است رباتهای متحرک هستند که مانند رباتهای جابجا
کننده در محیط ثابت و شرایط کنترل شده کار نمیکنند. بلکه همانند موجودات
زنده در دنیای واقعی و با شرایط واقعی زندگی میکنند و سیر اتفاقاتی که ربات
باید با انها روبرو شود از قبل مشخص نیست. در این نوع ربات هاست که تکنیک
های هوش مصنوعی میبایست در کنترلر ربات(مغز ربات) به کار گرفته شود. رباتهای متحرک به دسته های زیر تقسیم بندی میشوند: 1-رباتهای چرخ دار با انواع چرخ عادی و یا شنی تانک و با پیکربندی های مختلف یک, دو یا چند قسمتی 2-رباتهای پادار مثل سگ اسباب بازیAIBO ساخت سونی یا ربات ASIMO ساخت شرکت هوندا 3-رباتهای پرنده 4-رباتهای چند گانه(هایبرید) که ترکیبی از رباتهای بالا یا ترکیب با جابجاگرها هستند
برچسبها: الکترونیک |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
میکرو کنترولر AVR |
|
دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390 |
|
|
| |
|
دانلود جزوه ی میکروکنترلرAVR
برچسبها: دانلود جزوه میکرو کنترولر AVR
ادامه مطلب... |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
موقعیت ماهواره ها برای تنظیم انتن |
|
دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390 |
|
|
| |
|
پیدا کردن موقعیت ماهواره ها در آسمان برای تنظیم آنتن
شما بارها شنیده اید که وقتی ماهواره ای را نام می برند موقعیت آن را هم می گویند. مثل هاتبرد که به نام تنها ماهواره اکتفا نمی شود بلکه درست ترآن هاتبرد 13 درجه شرقی است. که با Hotbird 13° E نمایش می دهند. حرف E مخفف کلمه East به معنی شرق و متقابلا حرف W به معنی غرب (West) می باشد.
حالا برای توضیح این مطلب باید کمی به جغرافی بپردازیم. من نهایت سعی خودم را خواهم کرد که خیلی ساده شرح دهم و تا آنجا که ممکن است از طرح مطالب پیچیده پرهیز کنم.
اگر به نقشه کره زمین نگاه کنید ، کره زمین را به برش های طولی و عرضی تقسیم می کنند. این کار برای تعیین دقیق موقعیت بکار می رود. خطوط طولی را نصف النهار (Longitude) و خطوط عرضی را مدار(Latitude) می نامند. به طور قراردادی مداری که دقیقا منطبق با خط استوا است مدار صفر درجه نام گذاری کرده اند. مداری که در قطب قرار دارد مدار 90 درجه است. هرچه مقدار عددی مدار به 90 نزدیک تر شود یعنی آنجا به قطب نزدیک تر است و بالعکس. به عنوان مثال استکهلم روی مدار 59,3 درجه قرار دارد و تهران بر روی مدار 35,7 درجه . به دنبال این اعداد باید کلمه شمالی و جنوبی هم آورده شود. به این معنی که اگر نقطه مورد نظر روی نیمکره شمالی واقع شده باشد کلمه شمالی و اگر بر روی نیمکره جنوبی باشد کلمه جنوبی را به یدک می کشد. در مورد مثال بالا هر دو شهر در نیمکره شمالی قرار دارند . پس می گوییم استکهلم در مدار 59,3 درجه شمالی قرار دارد یا در مورد تهران 35,7 درجه شمالی. در مورد مدارها به نظر منطقی می رسد که مدار صفر یا همان رفرنس را خط استوا قرار داده اند ولی در مورد نصفالنهار ها چی؟ برای نصفالنهار ها ، نصف النهار رفرنس یا صفر را خط فرضی قرار داده اند که از گرینویچ لندن می گذرد. حالا چرا گرینویچ وجای دیگری نه. مساله بیشتر ربط به گردن کلفتی دارد! در آن زمان انگلستان ابر قدرت دنیا بود یا به قول خودشان “آفتاب هیچگاه در امپراطوری انگلستان غروب نمی کرد” و صد البته بیشتر دانشمندان صاحب نظر در این مسایل نیز انگلیسی بودند. به هر حال نصف النهار گرینویچ به صورت قرار دادی کره زمین را به دو بخش غربی و شرقی تقسیم می کند. با این حساب استکهلم روی نصف النهار 18 درجه شرقی و تهران 51,4 درجه شرقی قرار دارند. یعنی اگر هر دو شهر را بر روی نقشه نگاه کنیم هر دو در طرف راست ( شرق) خط گرینویچ قرار دارند.
در مورد تعیین موقعیت ماهواره ها در آسمان هم به همین گونه عمل می شود. موقعیت مداری همه ماهواره ها بدلیل اینکه در مدار ژئو سنکرون (بالای خط استوا و ارتفاع 36600 کیلومتر)قرار دارند همگی صفر است و آن را بیان نمی کنند بلکه فقط موقعیت ماهواره ها را از نظر شرقی و غربی بودن نسبت به خط گرینویچ بیان می کنند. حالا با این توضیح بایستی معما برای شما حل شده باشد. وقتی می گویند ماهواره هاتبرد 13 درجه شرقی یعنی 13 درجه از خط مبدا گرینویچ به سمت شرق . به بیان دیگر اگر ناظری به آسمان نگاه کند ماهواره هاتبرد در سمت چپ گرینویچ قرار می گیرد.
برای تنظیم آنتن ماهواره از قوائد بالا کمک گرفته می شود. همانطور که مثال زدم استکهلم در موقعیت 18 درجه شرقی قرار دارد برای قرار دادن آنتن به سمت هاتبرد °13 شرقی به این صورت عمل می کنیم:
5=18-13 معنی این محاسبه ساده اینست که هاتبرد نسبت به شهر استکهلم 5 درجه انحراف مثبت دارد. به بیان دیگر اگرپشت آنتن ایستاده ، آنتن را رو به جنوب قرار دهیم سپس حدود 5 درجه آنتن را به سمت راست بچرخانیم این نقطه موقعیت حدودی هاتبرد است. ولی این همه ماجرا نیست بلکه زاویه آنتن با سطح افقی نیز مطرح است. خوشبختانه برای این زاویه در پشت آنتن ها درجه بندی قرار داده شده است که با شل کردن پیچ آن قابل تنظیم است. به این زاویه زاویه فراز یا Elevation می گویند.
برای هاتبرد در موقعیت استکهلم این زاویه باید روی 22,5 درجه تنظیم شود و برای تهران 32 درجه . از روی این اعداد می توان نتیجه گرفت که آنتن هایی که در تهران به سمت هاتبرد قرار دارند بیشتر به سمت آسمان قرار دارند تا استکهلم. دلیل آن هم بسیار واضح است : تهران نسبت به استکهلم در مدار پایینتری (به استوا نزدیک تر ) قرار دارد.
آخرین مساله ای که باقی می ماند یاد گرفتن قوائد زاویه انحراف است که در مورد هاتبرد 5 درجه حساب شد.
- برای ماهواره های شرقی: اگر درجه انحراف مثبت باشد آنتن را به سمت راست می چرخانیم (مانند هاتبرد) و اگر درجه انحراف منفی باشد ، آنتن را به سمت چپ چرخانده می شود.مانند آسترا 19 درجه شرقی 1-=19-18 بنابراین آنتن را حدود 1 درجه از نقطه جنوب به سمت چپ مچرخانیم.
- برای ماهواره های غربی: در این حالت موقعیت درجه ای ماهواره با موقعیت مکان جمع زده می شود. به عنوان مثال این زاویه برای ماهواره تل استار 12 که در 15 درجه غربی قرار دارد این گونه حساب می شود : 18+15=33 یعنی اگر پشت آنتن قرار گیریم 33 درجه باید آنتن را از نقطه جنوب به سمت راست بچرخانیم.
این روش برای تنظیم آنتن ماهواره به نظرم ساده ترین روشی است که می تواند برای افراد آماتور در یک منطقه معین مثل استکهلم مفید و کاربردی باشد وگرنه در آموزش افراد حرفه ای برای این کار از این روش استفاده نمی شود. هر چند من شخصا افراد حرفه ای را دیده ام که از همین روش شرح داده شده استفاده می کنند و خیلی هم راضی هستند. دلیل آن هم اینست که افراد مذکور مدت های مدیدی است که در منطقه ای معین آنتن نصب می کنند و به اصطلاح دستشان عادت کرده است. حال اگر این افراد را به کشور دیگری با موقعیت جغرافیایی متفاوتی ببرید و بگویید آنتن را تنظیم کن به احتمال زیاد تو گل گیر خواهند کرد. به طور خلاصه باید بگویم اصولا افراد حرفه ای از زاویه ای استفاده می کنند که به آن زاویه Azimuth می گویند. Azimuth قوس افقی در جهت عقربه های ساعت است که نقطه شمال مبنای آن (نقطه صفر) تلقی می شود. زاویه ها را با قطب نما اندازه گیری می کنند. به خاطر همین در مورد مثال هاتبرد چرخاندن آنتن به مقدار 5 درجه به سمت راست دیگر کارساز نیست چرا که زاویهAzimuth را با قطب نما اندازه گیری می کنند و قطب مغناطیسی با قطب واقعی کره زمین منطبق نمی باشد. برای آنها که کنجکاوی های عالمانه بیشتری در این مورد می کنند می توان همان مثال هاتبرد را این دفعه با زاویه Azimuth آورد. زاویه Azimuth برای هاتبرد در استکهلم 181,1 درجه است.بدین معنی که با کمک قطب نما به مقدار 181,1 درجه از راستای شمال در جهت عقربه های ساعت باید آنتن خود را بچرخانید تا آنتن شما در جهت ماهواره هاتبرد قرار گیرد. زاویه فراز برای هر دو روش همان 22,5 درجه است.برای بدست آوردن مختصات و زاویه ها برای هر جای دنیا سایت بسیار مفید http://www.dishpointer.com توصیه می شود. نکته بسیار جالب این سایت این است که با google map تلفیق شده است. نکته آخر اینکه شمایی که می خواهید احیانا یک یا دو بار در طول زندگی تان آنتن ماهواره تنظیم کنید به باورم همان روش چشمی برایتان راحت تر است تا با قطب نما وگرنه در انتخاب روش صلاح خویش خسروان دانند. |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
مشخصات ای سی های نوع TTL |
|
دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390 |
|
|
| |
|
TTL 74-series IC
مشخصات تمامی آی سی های تی تی ال سری 74
7400 4x Two input NAND
7401 4x Two input NAND, Open collector
7402 4x Two input NOR
7403 4x Two input NAND, Open collector
7404 6x Inverter (NOT)
7405 6x Inverter (NOT), Open collector
7406 6x Inverter (NOT), High voltage Open collector
7407 6x Buffer (NO-OP), High voltage Open collector
7408 4x Two input AND
7409 4x Two inout AND, Open collector
7410 3x Three input NAND
7411 3x Three inout AND
7412 3x Three input NAND, Open collector
7413 2x Four input, Schmitt Trigger NAND
7414 6x Inverter (NOT), Schmitt Trigger
7415 3x Three input AND, Open collector
7416 6x Inverter (NOT), High voltage Open collector
7417N 6x Buffer (NO-OP), High voltage Open collector
7419 6x Inverter (NOT), Schmitt Trigger
7420 2x Four input NAND
7421 2x Four input AND
7422 2x Four input NAND, Open collector
7423 2x Four input NOR with Strobe
7425 2x Four input NOR with Strobe
7426 4x Two input NAND, High voltage
7427 3x Three input NOR
7428 4x Two input NOR
7430 Eight input NAND
7431 6x DELAY (6nS to 48nS)
7432 4x Two input OR
7433 4x Two input NOR, Open collector
7437 4x Two inout NAND
7438 4x Two input NAND, Open collector
7439 4x Two input NAND, Open collector
7440 4x Two input NAND, Open collector
7442 Four-to-Ten (BCD to Decimal) DECODER
7445 Four-to-Ten (BCD to Decimal) DECODER, High current
7446 BCD to Seven-Segment DECODER, Open Collector, lamp test and leading zero handling
7447 BCD to Seven-Segment DECODER, Open Collector, lamp test and leading zero handling
7448 BCD to Seven-Segment DECODER, lamp test and leading zero handling
7449 BCD to Seven-Segment DECODER, Open collector
7450 2x (Two input AND) NOR (Two input AND), expandable
7451 (a AND b AND c) NOR (c AND e AND f) plus (g AND h) NOR (i AND j)
7453 NOR of Four Two input ANDs, expandable
7454 NOR of Four Two input ANDs
7455 NOR of Two Four input ANDs
7456P 3x Frequency divider, 5:1, 5:1, 10:1
7457P 3x Frequency divider, 5:1, 6:1, 10:1
74S64 4-3-2-2 AND-OR-INVERT
74S65 4-3-2-2 AND-OR-INVERT
7468 2x Four bit BCD decimal COUNTER
7469 2x Four bit binary COUNTER
7470 1x gated JK FLIPFLOP with preset and clear
7472 1x gated JK FLIPFLOP with preset and clear
7473 2x JK FLIPFLOP with clear
7474 2x D LATCH, edge triggered with clear
7475 4x D LATCH, gated
7476A 2x JK FLIPFLOP with preset and clear
7477 4x D LATCH, gated
7478A 2x JK FLIPFLOP with preset and clear
7483 Four bit binary ADDER
7485 Four bit binary COMPARATOR
7486 4x Two input XOR (exclusive or)
7490 Four bit BCD decimal COUNTER
7491 Eight bit SHIFT register
7492 Four bit divide-by-twelve COUNTER
7493 Four bit binary COUNTER
7494 Four bit SHIFT register
7495B Four bit parallel access SHIFT register
7496 Five bit SHIFT register
74107A 2x JK FLIPFLOP with clear
74109A 2x JK FLIPFLOP, edge triggered, with preset and clear
74112A 2x JK FLIPFLOP, edge triggered, with preset and clear
74114A 2x JK FLIPFLOP, edge triggered, with preset
74116 2x Four bit LATCH with clear
74121 Monostable Multivibrator
74122 Retriggerable Monostable Multivibrator
74123 Retriggerable Monostable Multivibrator
74S124 2x Clock Generator or Voltage Controlled Oscillator
74125 4x Buffer (NO-OP), (low gate) Tri-state
74126 4x Buffer (NO-OP), (high gate) Tri-state
74130 Retriggerable Monostable Multivibrator
74128 4x Two input NOR, Line driver
74132 4x Two input NAND, Schmitt trigger
74S133 Thirteen input NAND
74S134 Twelve input NAND, Tri-state
74S135 4x Two input XOR (exclusive or)
74136 4x Two input XOR (exclusive or), Open collector
74137 3-8 DECODER (demultiplexer)
74138 3-8 DECODER (demultiplexer)
74139A 2x 2-4 DECODER (demultiplexer)
74S140 2x Four input NAND, 50 ohm Line Driver
74143 Four bit counter and latch with 7-segment LED driver
74145 BCD to Decimal decoder and LED driver
74147 10-4 priority ENCODER
74148 8-3 gated priority ENCODER
74150 16-1 SELECTOR (multiplexer)
74151 8-1 SELECTOR (multiplexer)
74153 2x 4-1 SELECTOR (multiplexer)
74154 4-16 DECODER (demultiplexer)
74155A 2x 2-4 DECODER (demultiplexer)
74156 2x 2-4 DECODER (demultiplexer)
74157 4x 2-1 SELECTOR (multiplexer)
74158 4x 2-1 SELECTOR (multiplexer)
74159 4-16 DECODER (demultiplexer), Open collector
74160A Four bit synchronous BCD COUNTER with load and asynchronous clear
74161A Four bit synchronous binary COUNTER with load and asynchronous clear
74162A Four bit synchronous BCD COUNTER with load and synchronous clear
74163A Four bit synchronous binary COUNTER with load and synchronous clear
74164 Eight bit parallel out SHIFT register
74165 Eight bit parallel in SHIFT register
74166A Eight bit parallel in SHIFT register
74169A Four bit synchronous binary up+down COUNTER
74170 4x4 Register file, Open collector
74174 6x D LATCH with clear
74175 4x D LATCH with clear and dual outputs
74170 Four bit parallel in and out SHIFT register
74180 Four bit parity checker
74181 Four bit ALU
74182 Look-ahead carry generator
74183 2x One bit full ADDER
74190 Four bit Synchronous up and down COUNTER
74191 Four bit Synchronous up and down COUNTER
74192 Four bit Synchronous up and down COUNTER
74193 Four bit Synchronous up and down COUNTER
74194 Four bit parallel in and out bidirectional SHIFT register
74195 Four bit parallel in and out SHIFT register
74198 Eight bit parallel in and out bidirectional SHIFT register
74199 Eight bit parallel in and out bidirectional SHIFT register, JK serial input
74221 2x Monostable multivibrator
74240 8x Inverter (NOT), Tri-state
74241 8x Buffer (NO-OP), Tri-state
74244 8x Buffer (NO-OP), Tri-state Line driver
74245 8x Bidirectional Tri-state BUFFER
74259 Eight bit addressable LATCH
74260 2x Five input NOR
74273 8x D FLIPFLOP with clear
74279 4x SR LATCH
74283 Four bit binary full ADDER
74373 8x Transparent (gated) LATCH, Tri-state
74374 8x Edge-triggered LATCH, Tri-state
74629 Volatge controlled OSCILLATOR
74688 Eight bit binary COMPARATOR
برچسبها: انواع ای سی های سری 74 از نوع TTL |
| |
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
با سلام خدمت دوستان عزیز, من مهدی طیبی نویسنده این وبلاگ هستم,همان طور که می بینید این وبلاگ در مورد مطالب علمی و بلاخص رباتیک و هواوفضا میباشد که امیدوارم خوشتون بیاد.
mahdi.engineer12@yahoo.com |
|
|
|
|
|
|
خوش مشرب
مژه بلند
لب قرمز
چشم سبز
البته از نوع روبوتيکی
آن از هفته آينده کار خود را در دفتر پذيرش کالج سلطنتی لندن آغاز خواهد کرد.
